Jaaroverzicht 2013

, , 4 Comments

2013Het jaar loopt weer ten einde, dus tijd voor een terugblik!

voorjaar
Begin dit jaar schreef ik een week in Ierland. In een groot landhuis met de naam Letterdyfe, in de mooie streek Connemara, schreef ik in alle rust een aantal verhalen.

bundels
bundels
Op 30 maart werd de bundel Hemels Genot gepresenteerd. Uit alle inzendingen voor de wedstrijd zijn door een jury met o.a. Lulu Wang 50 verhalen geselecteerd, waaronder mijn verhaal Genieten. De feestelijke boekpresentatie in Harderwijk maakt de bundel extra bijzonder.

In juni verscheen ook mijn verhaal Professioneel Geregeld in een bundel. Monument Of Life verzamelde voor deze bundel verhalen van verschillende wedstrijden. De mijne werd derde bij de thema-wedstrijd Passies.

nieuwe ideeën
Ook dit jaar vond ik weer twee bijzonder geslaagde schrijfworkshops. Op eerste pinksterdag was dat Schrijven a la Annie MG Schmidt. En in augustus deed ik bij Zinexprez een schrijfwandeling.

krantenTijdens de zomer besloot ik een e-mail nieuwsbrief te starten. Veel mensen volgen mij via Facebook of Twitter, maar voor degene die dat niet hebben, of gewoon niet alles kunnen bijhouden, vat ik voortaan al mijn schrijfactiviteiten samen in een mail die ik eens in de twee maanden verstuur.

wedstrijdverhalen
De extra tijd die ik in de zomer overhou, heb ik besteed aan het schrijven van wedstrijdverhalen. Dat leverde een paar mooie resultaten op. Mijn verhalen voor Tales of the Unexpected en Azra haalden de longlist, maar niet de shortlist van verhalen die gepubliceerd werden.

Mijn verhaal De Eerste Keer Dat Ik 30 Werd voor de wedstrijd van Monument Of Life haalde zelfs de eerste plaats! Deze zal in de volgende bundel van Monument Of Life worden opgenomen, later in 2014.
Mijn verhaal De Zonnige Kant werd samen met 45 anderen geselecteerd voor de bundel Nazomer van Jaylen.
Mijn verhaal De Wraak van het Universum verschijnt binnenkort in de bundel van Calami.

oude-boekennajaar
In het najaar volgde ik een korte cursus Columns Schrijven. Dat leverde een aantal columns op, te lezen op Schrijverspunt en hier op mijn website.

Ik sloot het jaar af met een schrijfmaand. In het kader van NaNoWriMo schreef ik in November 50.000 woorden aan een nieuw boek Het Boekenhoekje. Het leverde een mooie basis op, waar in 2014 verder aan gesleuteld kan worden.

 

 

Nerd zoekt vrouw

, , , , , , ,

Er is weer een nieuw blik wanhopige boeren opengetrokken om het volgende seizoen Boer Zoekt Vrouw te vullen. Blijkbaar is de gemiddelde Nederlandse boer niet in staat zelf een geschikte boerin te vinden, dus roepen ze daarvoor de hulp in van Yvonne Jaspers en drie miljoen kijkers.

Drie miljoen kijkers! Dat betekent dat 1 op de 5 Nederlanders thuis voor de buis zit om te zien welke boer de meeste brieven krijgt, welke boer de meest onhandige sociale vaardigheden laat zien, welke boer de verkeerde keus maakt. Een op de vijf Nederlanders zit op zondagavond naar zijn tv te schreeuwen dat boer Martin niet voor Swaen maar voor Wilma moet kiezen. Die keuze lijkt me trouwens – zonder ooit een aflevering gezien te hebben – meteen duidelijk. Iemand met een deftige naam als Swaen kan nooit een echte boerin worden.

Waarom is dit programma bedacht voor boeren? Er moet ergens een overleg zijn geweest tussen programma-makers van de KRO. Iemand bedacht een dating-programma. Een ander riep dat dat al te vaak gedaan is. Daarop riep iemand dat ze een specifieke markt moesten aanboren. Het liefst een groep die zelf de grootste moeite heeft om aan een vrouw te komen. Eureka! Boeren!

Maar zijn boeren wel de meest kanslozen in de liefde? Ze hadden net zo goed kunnen kiezen voor computernerds. Iedereen kent wel een bebrilde, hyperintelligente, verlegen jongen die zich als een vis in het water voelt achter een computer, maar meteen naar zijn astma-inhaler grijpt als hij door een vrouw wordt aangesproken.

Yvonne Jaspers is natuurlijk de ideale persoon om de nerds aan de vrouw te helpen. In de eerste aflevering stellen de nerds zich voor met een profiel. De enige beelden die we zien, zijn van achterhoofden voor computerschermen. Daarop kunnen kijkers geen brieven, maar natuurlijk e-mails sturen.

Dan ontvangt elke nerd drie vrouwen in zijn chatroom. Daar kunnen ze een paar dagen rondhangen en erachter komen wat ze met elkaar gemeen hebben. De nerd kan eens goed kijken welke vrouw hem het meest aanstaat. Wie gebruikt het leukste lettertype, wie plaatst te weinig smileys, wie is te scheutig met foute afkortingen als LOL en BRB?

Na deze chatdagen worden de nerds geïnterviewd. Via de chat natuurlijk.
‘Miranda heeft wel humor. Maar ze gebruikt nooit hoofdletters.’
‘Barbara deelde de leukste YouTube filmpjes.’
‘Ik voelde eerst wel een klik met Linda, maar ze wist niet wat ROFL betekent.’

Uiteindelijk kiest elke nerd één vrouw, die een weekje bij hem in huis komt logeren. Ze neemt natuurlijk haar eigen laptop mee. Naast elkaar achter hun laptops gezeten, kunnen ze rustig chatten, e-mailen en delen.

De grote finale aflevering onthult welke nerd op een bepaald moment tijdens die week ineens opkeek van zijn laptop en de gekozen vrouw recht in het gezicht keek. Dat is de ultieme winnaar van Nerd Zoekt Vrouw.

 

 

Intussen in het Boekenhoekje

, , , , , , 1 Comment

Het is alweer de laatste week van November, tijd voor een NaNoWriMo update. Mijn verhaal Het Boekenhoekje zit inmiddels op 40.000 woorden, keurig op schema dus om aan het eind van de maand 50.000 woorden te halen!

Ten eerste mijn hartelijke dank voor de suggesties tot nu toe. Er gebeurt al van alles in Gina’s boekenwinkel Het Boekenhoekje. Ik heb nog een aantal ideeën om uit te werken, maar kan nog wel wat gebeurtenissen gebruiken om de uurtjes op het midden van de dag op te vullen. Dus suggesties zijn nog steeds welkom!

Intussen heb ik als achtergrond voor mijn hoofdpersoon Gina twee korte verhalen geschreven, die – niet geheel toevallig – in de thema’s passen van twee schrijfwedstrijden op Monument Of Life. Lees ze via de links hieronder, en jawel, je mag stemmen. (bloemen aan de linkerzijkant)

Voor de eerste wedstrijd Een Zomer om Nooit te Vergeten plaatste ik het verhaal Omslag.

Voor de tweede wedstrijd De Laatste Keer plaatste ik het verhaal In de Ban van het Boek.

En als je nog niet uitgelezen bent over Gina, ook op 120w heb ik een aantal verhaaltjes over haar geplaatst, natuurlijk elk in precies 120 woorden.
Lees hier Absorberend Vermogen, Retour, Onbewust Bereikt en Vriendinnetje.

 

 

In November schrijf ik een boek

, , , , 4 Comments

Het is November en dat betekent NaNoWriMo, National Novel Writing Month. Zie mijn blog van vorig jaar voor meer uitleg. Net als de afgelopen vijf jaar, doe ik weer een poging een boek te schrijven deze maand.

In 2009 schreef ik tijdens November de eerste versie van Het Verloren Volk. Het was pas een paar jaar later dat ik er genoeg aan gesleuteld had om er tevreden over te zijn, maar zonder NaNoWriMo was die eerste versie er nooit gekomen.

De verhalen van de jaren daarna vind ik (nog) niet goed genoeg voor publicatie in boekvorm, maar dat kan nog komen.

Vorig jaar werd al na twee dagen duidelijk dat ik de 50.000 woorden niet zou halen. Ik had het veel te druk met voorbereidingen voor de publicatie van Het Verloren Volk op 22 november 2012. Dat was een hoop werk, maar hartstikke leuk. Dus dat NaNoWriMo er een keer bij inschoot, vond ik helemaal niet erg.

Dit jaar ga ik er weer vol voor. Mijn verhaal speelt in een boekenwinkel, met de naam Het Boekenhoekje. Die naam zal vast nog veranderen, want erg origineel is ie niet. De eigenaresse van de winkel, Gina, heeft besloten als promotiestunt de winkel 24 uur achter elkaar open te houden.

Het verhaal duurt dus precies 24 uur. In die tijd zijn er feestelijke activiteiten en komen er onverwachte bezoekers langs. Zoals de nette schrijver Fernando, die Gina vaag bekend voorkomt, maar waarvan?

Maar er zijn ook eenzame nachtelijke uurtjes waarin Gina in stoffige oude boeken op achterste planken duikt, waar ze wel eens een verrassing tegen kan komen.

Gelukkig krijgt ze overdag hulp van haar medewerkers, de studenten Alexander en Eline, die parttime in de winkel en het koffiehoekje werken, en Jan, de gepensioneerde leraar Nederlands die graag tussen de boeken staat. Ook Gina’s zoon Robin en Jans kleindochter Laura helpen een handje mee tijdens de marathondag.

Inmiddels ben ik 12.000 woorden ver en beginnen de personages lekker te leven. Ik heb nog niet besloten wat er allemaal nog gaat gebeuren in het Boekenhoekje, dus suggesties zijn welkom!

P.S. Ook mijn wekelijkse 120 woorden verhalen zullen deze maand in het teken staan van Gina en haar Boekenhoekje. Zo schreef ik deze week Retour.

 

 

De Verdwenen Huizen van Voorburg

, , , , , , 0 Comments

In de Van Duvenvoordelaan in Voorburg springen de huisnummers in één keer van 130 naar 202. Die twee huizen staan stevig tegen elkaar. Er is geen enkele mogelijkheid dat daar ooit een huis – laat staan een hele flat – tussen heeft gepast. Hoe is dit dan ontstaan? Zolang het me niet lukt om de waarheid te achterhalen, kan ik wel een achtergrondverhaal bedenken…

Het is februari 1931. Na een flinke vorstperiode kan er eindelijk weer gebouwd worden. Intussen zijn de huizen aan het begin van de straat al bewoond. Dat deel was af voordat de vorst inviel. De bewoners hebben dus alle tijd gehad om in hun gloednieuwe huizen te trekken. Alleen de bouw van de laatste 34 huizen is door de vorst uitgesteld.

Maurice en zijn ploeg steken de handen flink uit de mouwen, zodat ook de resterende huizen over een paar maanden bewoonbaar zijn. Maar ze zijn nog geen twee uur bezig als Maurice een telefoontje krijgt van de baas. Het geld is op, de bouw wordt stilgelegd.
Ze moeten wachten op nadere instructies, dus halen ze een snack en gaan op het stoeprandje zitten kijken naar het gapende gat. In de huizen aan het begin van de straat zitten enkele mensen lekker aan tafel. De meeste huizen zijn leeg zo midden op de dag, maar de gezellig ingerichte huiskamers zien er uitnodigend uit.

Helemaal aan het andere eind van de straat staat ook een huizenblok. Het pand van de snackbar op de hoek kreeg voorrang, omdat de ondernemer geld moest verdienen. Bovendien vonden de werklui het zelf ook een goed idee als de snackbar alvast kon openen. Dus de snackbar en de twee portieken die daaraan vastzitten, staan al even mooi te glimmen als de hele rij huizen aan het begin van de straat. Alleen daartussenin ligt nog een grote bouwput.

Al snel komt het beslissende telefoontje. De huizen worden niet afgebouwd. Ze zijn niet verkocht en leveren dus geen cent op. ‘De boel opruimen’ is de opdracht.
Maurice staat even beteuterd te kijken naar de puinhoop midden tussen de mooie huizen en portieken. Dan haalt hij zijn schouders op en stapt hij in een werkwagen. Hij tuft naar het begin van de straat, plaatst de shovel voorzichtig tegen de zijgevel van nummer 2 en geeft gas. De banden gieren, de fundering kraakt, maar dan komt het huizenblok in beweging.

Tien minuten later klapt hij tevreden in zijn handen terwijl hij het resultaat bekijkt. De mevrouw op nummer 88, die rustig de krant had zitten lezen, staat hem met open mond aan te kijken. De bewoner van nummer 114 komt naar buiten gerend. ‘Wat doe jij nou?’ schreeuwt hij.
‘Opruimen,’ antwoordt Maurice eenvoudig.
De man kijkt om en ziet de rij huizen keurig tegen de portiekflats aan staan. ‘De hele straat is af,’ zegt hij verbijsterd.
‘Precies.’
Maurice en zijn mannen ruimen de laatste rommel op, pakken hun spullen, waaronder de huisnummerbordjes van 132 tot en met 200, en rijden voldaan naar de volgende klus.

 

 

Wij Hollanders

, , , , , , , , 8 Comments

Ik fietste vandaag langs een huis dat versierd was met rood-wit-blauwe slingers, ballonnen en vlaggen. Doordat ik daar nieuwsgierig naar keek, fietste ik bijna tegen een geparkeerde auto aan, ook helemaal behangen met rood-wit-blauw.

Geschrokken vroeg ik me af of vandaag een Nederlandse feestdag is. Of is er een sportevenement waar ik me niet van bewust ben? Maar nee, niets van dat alles. Het zal gewoon een enthousiaste Nederlander zijn. Of misschien wel een Nieuwe Nederlander die viert dat hij geslaagd is voor zijn inburgeringscursus.

Wat zijn we de laatste tijd trots op ons land. De best scorende tv-programma’s zijn Ik Hou van Holland en The Voice of Holland. Toen de Belgische koning aftrad, wisten we zeker dat hij dat idee van onze koningin had afgekeken. En we stonden allemaal op onze achterste benen toen het Droomboek voor de nieuwe koning niet in Nederland, maar in Duitsland gedrukt werd.

Bedrijven haken massaal in op deze vaderlandsliefde door NL achter hun naam te zetten. Er zijn krasloten te koop met de naam Holland Krassen, compleet met afbeeldingen van klompen, molens en tulpen. De nieuwste mobiele telefoonaanbieder heet Hollands Nieuwe. De nieuwste energie-aanbieder is Hollandse Wind. Jawel, energie uit wind, want daar hebben wij zo lekker veel van.
Het wij-gevoel stijgt tot hoogtes die vroeger alleen tijdens een internationaal voetbaltoernooi bereikt werden.

Maar waarom zijn we zo trots op ons landje? Diezelfde trotse Hollanders klagen het hele jaar over de regen en brengen het liefst de hele zomer door op een Franse camping of aan een Spaanse Costa.

Alleen al het feit dat we onszelf Hollanders noemen, getuigt van weinig vaderlandskennis. Dat je een Amerikaan moet uitleggen dat het The Netherlands moet zijn, is nog tot daar aan toe. Maar als wij Nederlanders het zelf ook al niet meer weten, is het goed mis.

Op onze eigen taal zijn we ook niet zo trots als we beweren. Er sluipen elke dag meer Engelse woorden in onze spreektaal. Hoe Nederlands is een programma dat The Voice of Holland heet?

Ik schrok op uit mijn gedachten toen er een vrouw uit het rood-wit-blauw versierde huis naar buiten kwam met een zak drop in haar handen. Ze zag mij naar de slingers kijken.
‘Mijn dochter komt vandaag thuis na twee maanden backpacken in Australië,’ legde ze uit.
Ze sprong de versierde auto in, mij achterlatend met de vraag waarom dat meisje niet met een rugzak maar met een backpack reist.

 

 

 

«< 22 23 24 25 26 >»