Verhaal

Verhaal in 55 woorden

Schrijverspunt organiseerde ook dit jaar weer een wedstrijd voor 55-woorden-verhalen. In de afgelopen jaren werden verschillende van mijn verhalen opgenomen in de bundels.



Dit jaar werd mijn verhaal helaas niet geselecteerd voor de bundel, maar daarom kan ik hem hier delen:


Een moeders grootste nachtmerrie


‘Wat is hier gebeurd?!’

De huiskamer ligt bezaaid met omgevallen meubels en scherven van een vaas. Mijn jongste dochter ligt over een stoelpoot gedrapeerd. Mijn oudste dochter staat ernaar te kijken. Overstemd door de harde muziek huilen beiden hartverscheurend. Wacht eens even. Is het huilen of lachen?

‘Stoelendans!’ gieren ze uit.



De wedstrijd is afgelopen, maar 55-woorden-verhalen inzenden kan het hele jaar door op de website van Schrijverspunt.


Verhalenbundel: Bedankt, harde werkers

Om tijdens de corona pandemie mensen die actief zijn in cruciale beroepen een hart onder de riem te steken, organiseerde Schrijverspunt een schrijfactie. De uitdaging was om in exact 100 woorden een verhaal of gedicht te schrijven waarbij een cruciaal beroep of vitaal proces centraal staat, met een bundel van de vijftig boeiendste verhalen en gedichten als eindresultaat.


Mijn verhaal Extra zit daarbij en staat dus in de bundel Bedankt! De bundel is voor € 12,50 te koop. Er is ook een gratis e-boek te downloaden.



Schrijverspunt streeft ernaar om zoveel mogelijk fysieke boeken gratis voor de harde werkers beschikbaar te stellen. Voor elke twee verkochte fysieke bundels stelt Schrijverspunt ook zelf een gratis bundel (plus verzending) beschikbaar. Klik hier voor meer informatie over de verschillende acties.


Kerstverhaal: Project X-mas

Onderstaand kerstverhaal schreef ik voor de Hebban kerstverhalen-wedstrijd. Mijn verhaal zat niet bij de top 5, die als gratis e-book op de website van Hebban te downloaden is. Daarom is mijn verhaal hier te lezen.


Klik op (meer…) om het hele verhaal (2000 woorden) te lezen.


Project X-mas

‘Dat meen je niet.’ Chris zet zijn glas op tafel. ‘Eerste én tweede kerstdag?’
‘Sorry,’ piept Jaïr. ‘Ik zou liever bij jou zijn.’
Chris weet dat hij het meent. Ze houden allebei van kerst. Hoewel ze weinig familie hebben. Of misschien juist omdát ze weinig familie hebben. Ze eten altijd met z’n tweeën. Beide dagen. De hele middag staan ze in de keuken. Een feestmaaltijd van minstens vijf gangen met bijbehorende wijnen. Een diner dat duurt tot diep in de nacht. Maar Jaïr werkt in het ziekenhuis en daar moet ook met kerst bezetting zijn. Tot nu toe heeft hij het kunnen regelen. Het moest een keer mislopen.


(meer…)

Winnend verhaal in 120 woorden

120 woordenZoals jullie inmiddels wel weten, schrijf ik regelmatig een kort verhaal van maar 120 woorden op www.120w.nl. Elke week is er een themawoord. Als je dat woord in je verhaaltje verwerkt, ding je mee naar het weekwinnaarschap. Afgelopen week was mijn verhaal de weekwinnaar! Wat ik gewonnen heb? Eeuwige roem! Of eigenlijk een week lang roem. Dan maken we weer plaats voor het volgende weekwoord en nieuwe verhalen. Dit zijn mijn winnende 120 woorden:

 

Hart voor de zaak

 

Het was zeker een dubieus bedrijf. Met de bedragen die ze me aanboden, had ik ook wel door dat het geen legale zaken waren. Maar ja, een paar maandsalarissen zouden al mijn problemen oplossen. Nergens anders kwam ik zo makkelijk aan de bak. Ze vroegen alleen of ik hart voor de zaak had. Natuurlijk zei ik ja, al wist ik niet eens wat de zaak was.

 

Nu spreekt vertrekkend collega Raaf – niemand gebruikt zijn echte naam – mij waarschuwend toe. ‘Ik heb goed verdiend, ja. Maar er stond wat tegenover.’ Hij laat zijn linkerhand zien. Er ontbreken drie vingers. ‘Ik had het kunnen weten,’ zegt hij kalm, ‘toen ze me zeiden dat ik dit werk snel in de vingers zou krijgen.’

 

 

Meer korte verhalen lezen? Kijk op 120w.nl. Mijn verhalen staan hier op een rij. En als je geïnspireerd bent, schrijf vooral zelf ook een 120 woorden verhaal, iedereen mag meeschrijven.

 

 

Chocoladeverhalen


Chocoladefestival Cacao aan de Kade in Helmond organiseerde een leuke verhalenwedstrijd: verhalen over chocola. Mijn inzending viel niet in de prijzen. De 3 winnende verhalen zijn hier te lezen.

Mijn verhaal lees je hieronder.

 

 

Letters

 

Jurre laat zijn benen tegen het bankje zwaaien. Hij heeft net de nieuwe Minions film gezien met zijn moeder. Zij moest naar de wc, Jurre niet. Hij ziet iets op grond liggen en duikt onder de zitting. Een chocoladeletter F. Jammer dat het geen J is. Zou de letter van iemand zijn? Hij draait het doosje om in zijn handen. Er zit een briefje op:
Zoek verder achter het kasteel.
Misschien zijn daar meer chocoladeletters. Die wil hij wel zoeken. Maar zijn moeder vindt dat vast niet goed. Hij kijkt rond, klemt het doosje onder zijn arm en loopt de bioscoop uit. Naar het water, de brug over.

Van de achterkant lijkt het kasteel nog groter dan anders. Jurre zoekt in de bosjes langs de kasteelmuur. Net als hij het op wil geven, vindt hij twee chocoladeletters. Een I en een E. Op de E zit een briefje:
Zoek verder bij Phileutonia.
Gelukkig kent Jurre Phileutonia. Zijn zus speelt dwarsfluit bij de harmonie. Langs het kanaal loopt hij ernaartoe. Voor de deur staan geen bosjes, maar wel een fiets met een mand. Daarin ligt een plastic tasje. Jurre kijkt of niemand hem ziet en graait in het tasje. Twee chocoladeletters! Hij pakt ze en loopt snel weg, voordat iemand denkt dat hij een dief is. Is hij een dief?

De twee letters zijn een B en een A. Achterop de A zit een briefje:
Zoek verder bij het brugwachtershuisje.
Hoe lang zou dit doorgaan? Wat als het donker wordt? Bij de volgende brug staat het huisje, weet Jurre. Hij kan alle doosjes maar net dragen als hij verder loopt. Er zit al jaren geen brugwachter meer in het huisje. Wel zit er een hek voor, met daar tegenaan een fiets. Deze heeft geen mand, wel een tas. Jurre voelt in de tas. Hij trekt er twee doosjes uit.

Verderop op het gras legt hij alle doosjes neer. Op één nieuw doosje zit een briefje:
Daar moet je zijn.
Gelukkig, het eind van de speurtocht! Jurre legt de R en de K erbij. Hij husselt de letters en ziet het. FABRIEK. Dat is vast de Cacaofabriek. Met alle doosjes in zijn armen loopt hij naar de ingang.

Een meneer in pak begroet hem. ‘Welkom! Ik dacht wel dat iemand vandaag onze puzzel zou oplossen.’
Jurre grijnst. Zou hij iets winnen?
‘Gefeliciteerd, jongeman. Ben je in de bioscoop begonnen?’
‘Ja, ik heb de Minions film gezien met mijn moeder.’
‘Waar is je moeder nu?’
Jurre voelt zijn wangen gloeien. Moet hij zeggen dat hij is weggelopen? Op dat moment hoort hij iemand zijn naam roepen. Zijn moeder komt op hem af, geeft hem een stevige knuffel en moppert dan hoe ongerust ze was en hoe gevaarlijk het is om alleen langs het kanaal te lopen.
‘Maar mam, ik heb de speurtocht gewonnen.’
‘Welke speurtocht?’
Jurre laat zijn chocoladeletters zien. De man legt uit hoe Jurre gepuzzeld heeft.
‘Heb ik een rondleiding door de chocoladefabriek gewonnen?’ vraagt Jurre.
De man lacht. ‘Helaas, Sjakie, dit is al jaren geen chocoladefabriek meer. Maar je hebt wel deze chocoladeletters gewonnen en dit chocoladepakket.’ Hij haalt een groot pakket te voorschijn en geeft het aan Jurre’s moeder, want Jurre heeft zijn handen vol letters.

Ze bedanken de man en lopen terug naar hun fietsen. Zijn moeder klaagt dat ze mensen moest vragen of ze Jurre gezien hadden en hoe ze steeds ergens kwam waar hij net geweest was.
‘Dus jij had ook een speurtocht?’ zegt Jurre. ‘Dan mag je wel wat van mijn chocola.’