Gefeliciteerd! Vandaag is de 95ste verjaardag van Drs. P! Schrijver, dichter, cabaretier. Als je niet weet wie hij is, zie dan hier een filmpje waarin hij zijn liedje Dodenrit zingt, met daarin de bekende zin Troika hier, Troika daar. Beetje ouderwets? Tja, het liedje is uit 1974.
Gelukkig heeft Drs P veel tijdloze versjes geschreven, en dat schijnt hij tot op de dag van vandaag nog steeds te doen. Voor mij is hij vooral de uitvinder van het Ollekebolleke. Een versvorm waarbij het ritme klinkt als het woord ollekebolleke. In dit boekje heeft hij er honderden verzameld:
Natuurlijk kon ik het niet laten er zelf ook een paar te schrijven …
Drs P
Na vijfennegentig
zomers en winters en
lentes en herfsten te
hebben gewacht
Tijd voor pensioen nu toch?
rijmende-versjes-stop
voor Doctorandus P
had je gedacht
Hun hebben
Hun is bezittelijk zij is het onderwerp
dat is de stelregel
simpel als wat
Verder kan hun ook als
afwijkingsregeltje aan hen betekenen
onthou je dat?
Dit weekend was het zover: Fabriek Magnifique, het culturele festival van Veghel. Een heel weekend cultuur en food, met als thema Aan Tafel.
Voordat ik aan mijn verhalen-optreden begon, heb ik uitgebreid kennis gemaakt met het festival. In alle hoeken en parken van Veghel was wat te beleven. Er was genoeg te knutselen en te spelen voor kinderen. Op de vele podia was muziek, dans en toneel in alle stijlen, voor ieder wat wils. Ik zag een licht klassiek koor, een cabaret-trio en een bijzonder meestemmig muziekstuk in een oude lege silo.
Later dan gepland, tegen half 6 op zondagmiddag, waren wij 120 woorden schrijvers aan de beurt. Helaas net niet op tijd voor de regenbui, maar uiteindelijk zorgde dat ervoor dat het publiek bij elkaar moest kruipen onder de overkapping, wat voor een knus sfeertje zorgde. Ik opende met dit Aan Tafel verhaal en las er nog een stuk of vier voor. Leuk om medeschrijvers Hadeke en Mas Papo (weer) te ontmoeten. En een gezellig festival om kennis mee te maken.
Volgend weekend vindt in Veghel het cultureel festival Fabriek Magnifique plaats en ik treed op!
Het hele weekend 11 – 12 – 13 juli zijn er gratis toegankelijke activiteiten op het gebied van Cultuur & Food. Muziek, dans, theater, kunst, literatuur en culinaire verrassingen. Zie hier het hele programma van Fabriek Magnifique.
Op zondagmiddag 13 juli treden mijn mede-schrijvers en ik op in de tuin van de bibliotheek. Tussen 16:15 uur en 17:00 uur zullen wij een aantal verhalen van 120 woorden voordragen. Het thema van het festival is dit jaar Aan Tafel, dus daar zullen zeker wat verhalen op aansluiten. Wij worden vooraf gegaan door een aantal dichters, afgewisseld met muziek. Kortom, je kunt je de hele dag vermaken. Ik zie je daar!
Het zal je wel opgevallen zijn: ik doe vaak aan schrijfwedstrijden mee. Regelmatig hoor ik: ‘Jij wint altijd’. Laat ik iedereen gelijk uit die droom helpen: heel vaak haal ik geen prijs of nominatie, maar ik bericht natuurlijk vooral over de positieve resultaten!
De belangrijkste reden voor mij om mee te doen aan wedstrijden, is om aan het schrijven te blijven. Beter schrijven leer je vooral door het veel te doen. Maar ik vind het lastig om voor mezelf te gaan zitten schrijven. Waar begin ik? Waarover? Een wedstrijd heeft vaak een thema en ook niet onbelangrijk: een deadline. Als een verhaal voor een bepaalde datum af moet zijn, heb ik tenminste een stok achter de deur.
Verder is deelname aan wedstrijden een goede manier om te zien of je verhalen van een goed niveau zijn. Hoewel de selectie door een jury een subjectief gebeuren blijft, kun je wel aannemen dat je goed schrijft als je regelmatig geselecteerd wordt.
Wel is het zaak het kaf van het koren te scheiden, want in principe kan iedereen een schrijfwedstrijd organiseren. Het blijft mensenwerk, en de één neemt het serieuzer dan de ander. Zo heb ik al weleens in een bundel met een lelijke voorkant en vol spel- en typefouten gestaan. Zonde, maar dan weet ik dat ik aan hun volgende wedstrijd niet meer mee hoef te doen.
Gelukkig zijn er ook heel veel goed georganiseerde wedstrijden, met aandacht voor de verhalen en de schrijvers.
Ten slotte blijft het natuurlijk altijd spannend, wachten op de uitslag. Zo was ik gisteren teleurgesteld dat mijn verhaal niet de bundel heeft gehaald van Schrijfatelier Alicia, dat vorig jaar wel mijn verhaal opnam, en daar een mooie bundelpresentatie bij organiseerde.
En op dit moment zit ik in spanning te wachten op de shortlist van de Insomnia wedstrijd van LetterRijn. Mijn verhaal heeft de longlist van 67 verhalen gehaald, daar ben ik al heel blij mee. Maar daar wordt nog de helft uit geselecteerd voor de bundel! Duim je voor me?
Update 5 juli: Ja, mijn verhaal is geselecteerd voor de bundel Insomnia! Bedankt voor het duimen!
De afgelopen vijf dagen was ik in Aubenton, een dorpje in Noord-Frankrijk, net over de Belgische grens. Met elf andere schrijvers zat ik een weekje in Centre de Buirefontaine voor 5 dagen lekker schrijven. Met drie redenen:
1) rust om te schrijven
Ik schrijf graag, maar toch is het moeilijk om me thuis niet af te laten leiden. Er is altijd een huishoudelijk klusje, werk, hobby of gewoon wat surfen op het internet. In ons Franse vakantie-oord werden alle maaltijden voor ons verzorgd; zelfs opruimen hoefden we niet te doen. Verder was alle tijd voor schrijven. En er was geen internet, dus geen kans om te verdwalen op social media als ik een lastige scene moest schrijven.
2) inspiratie
Zet schrijvers bij elkaar en er gebeurt wat. Alleen al het feit dat je helemaal in Frankrijk ben om te schrijven, levert al meer woorden op dan een gewone dag thuis. Maar er is ook een hoop extra stimulans. Zoals een vel papier waar iedereen zijn mooiste zinnen op mag schrijven. Dan zijn er de gesprekken aan tafel, over moorden in een wasstraat, tijgerhuiden, maar ook over teveel bijwoorden en tussenwoorden en hoe pijnlijk het is om een mooi stuk tekst te moeten weggooien.
3) begeleiding
Wat ook heerlijk is, is dat je de schrijfdocenten in huis hebt. Deze week waren Suzanne Wouda en Inge de Bie met ons mee. Steeds als ik een versie van mijn verhaal af had, was een van hen, of een van de andere schrijvers, bereid die te lezen en van zinnig commentaar te voorzien. Elke versie werd meteen weer beter. Een lekkere en snelle manier van werken.
Het was genieten, de mooie, rustige omgeving, perfecte verzorging en gezellige mensen!
Ze schieten als paddenstoelen uit de grond: minibiebs. Eerder schreef ik al over de little free libraries, die in het nederlands dus ook wel minibiebs worden genoemd. Een kastje waar iedereen boeken uit mag lenen, ruilen of meenemen. Nu er een subsidie-actie loopt voor minibiebs in Zuid-Holland, verwachten we er binnenkort nog veel meer. Vandaag ging ik er alvast een aantal langs om overal een exemplaar van mijn Verloren Volk achter te laten.
In Delfgauw staat een keurig kastje voor de deur van Vrijeban 14. Hierin staan nette boeken en de bewoner zorgt zelfs voor een papieren instructie in elk boek.
In Delft vond ik dit kleurige kastje met wat oudere boeken, voor de deur van Amazoneweg 94.
Rijswijk heeft voor zover ik weet pas één minibieb, aan de Valkruststraat. Voor de deur van nummer 12 staat een goedgevuld houten kastje.
Den Haag heeft heel wat minibiebs, dus die heb ik niet allemaal bezocht.
Een vrij nieuwe hangt in Moerwijk op de hoek van de Moerweg en de Melis Stokelaan. Dit is een bijzonder stevige. En hij heeft zelfs een la! Daarin liggen wat stripboeken en tijdschriften. Het boekendeel is ook goed gevuld.
In Transvaal staat naast de parkeerautomaat op de kruising Nunspeetlaan / Velpsestraat een fraai kastje. Deze trof ik maar half gevuld, met wat oude en kapotte boeken. Hier heb ik dus flink wat boeken uit mijn voorraad bij gezet.
Tenslotte bezocht ik nog het kleine bibliotheekje aan de Valkenboskade, tegenover nummer 236. Deze heb ik eerder bezocht, en hij is wel wat achteruit gegaan, met een vastgetaped deurtje en een elastiekje als sluiting. Maar hij was wel goed gevuld. Er kon nog net een Verloren Volk bij.
Ik hoop dat mijn boek weer nieuwe lezers bereikt. En dat er maar veel minibiebjes bij mogen komen!
