Schrijfwandeling

, , , , 0 Comments

Gisteren heb ik met Corrie Gramser van Zinexprez een schrijfwandeling gemaakt. In Hilversum, op het kantoor van Zinexprez verzamelden we voor deze wandeling met de naam Van Buiten Naar Binnen. Door de vakantietijd waren er dit keer maar twee aanmeldingen, maar dat maakte niks uit. Met zijn drieën gingen we op pad, de Hilversumse heide op, waar de paarse heideplantjes volop in bloei staan.

Ik zal niet te veel verklappen over de schrijfopdrachten, maar we werden uitgedaagd om op een heel andere manier naar alles om ons heen te kijken. Tijdens het wandelen maakten we aantekeningen in onze Van Buiten Naar Binnen opschrijfboekjes. Op een bankje met uitzicht op de heide schreven we alvast wat.

Terug in de Zinexprez schrijfkamer was het tijd om onze schrijfsels aan elkaar voor te lezen. Ook deden we daar nog een korte opdracht met voorwerpen die we onderweg hadden meegenomen.

 

Een leuke manier om eens ergens anders inspiratie te zoeken. Zinexprez ligt perfect, vlak naast het bos en de heide. Corrie reikt leuke opdrachten aan en creëert een relaxte sfeer voor het voorlezen van de geschreven teksten.

Deze schrijfwandelingen zijn op het moment zelfs gratis, al zijn ze wat mij betreft zeker geld waard.

 

Kleine gratis bibliotheekjes

, , , ,

Een uit Amerika overgewaaid fenomeen: Little Free Library. Een kastje, zomaar ergens langs de weg, waar iedereen boeken kan ruilen, brengen of meenemen. Er verschijnen er langzaam steeds meer in Nederland. Ik vond er twee in Den Haag en Delfgauw.

In Den Haag staat deze Little Free Library aan de Valkenboskade, tegenover huisnummer 236.

Vandaag bracht ik er drie boeken: Meermin van Betsy Carter, Zoete Tranen van Madeleine Wickham en natuurlijk mijn eigen boek Het Verloren Volk. Ik nam ook twee boeken mee: Ondersteboven van Jill Mansel en een boekje over Baby’s Eerste Jaar.

In Delfgauw staat een klein bibliotheekje aan het eind van een doodlopend straatje bij Vrijenban nummer 14.

Hier liet ik vandaag ook drie boeken achter: Dollarprinces van Karyn Bosnak, Mijn Meneer van Ted van Lieshout en natuurlijk… Het Verloren Volk!

 

Zoem

, , , , 0 Comments

Nog een versje dat ik schreef tijdens de workshop Schrijven à la Annie M.G. Schmidt bij het Schrijfatelier.

Zoem

zoem zoem zoem klinkt om mijn hoofd
ik word gek en horendol
van mijn fijne slaap beroofd
hou ik het geen tel meer vol

die mug moet nu echt op gaan krassen
misschien kan ik hem snel verrassen
ik grijp mijn vliegensvlugge mepper
en met gefladder en geklepper

stort de muggenmeneer
in ene keer
metersdiep neer
die zoemt niet meer

zo
nu slaap ik weer

 

 

 

Kort verhaal: Zomerzin

, , , , , , 0 Comments

’21 juni. Het is zomer!’
‘Zo jij bent in een goed humeur,’ bromt Carla over haar beker koffie.
‘Het is zomer!’ zingt Marjolein weer. ‘Kijk de zon schijnen! Binnenkort kunnen we naar het strand,’ voegt ze er dromerig aan toe, terwijl ze achter haar bureau gaat zitten.
‘Ugh,’ bromt Carla. ‘Het strand… Ik haat bikini’s!’ Ze gooit een dossier op Marjoleins bureau. ‘Wil je deze vandaag doornemen?’
Marjolein schuift het dossier naar het hoekje van haar bureau en giet suiker in een kop thee. ‘Heerlijk toch, lekker weer korte rokjes en zwemmen in zee.’
Carla trekt een wenkbrauw op. Net als zijzelf heeft Marjolein wel een paar pondjes te veel. Die zal zich toch ook niet gemakkelijk voelen in zo weinig stof?
‘Ik moet eerst zorgen dat ik weer in m’n zomerkleren pas,’ mompelt ze.
‘Ach ja, ik ook wel, maar dat gaat vanzelf door het zomerweer,’ weet Marjolein. ‘Dan pak je weer sneller de fiets. Je gaat ook vanzelf gezonder eten. Hmm, ik krijg nu al zin in lekker vers fruit. Meloen, ananas. Oh en aardbeien met slagroom. En lekker sangria drinken op een terrasje tijdens lange zwoele avonden…’
‘Klinkt als een goed dieet!’ lacht Carla. ‘Maar ik denk toch dat we het anders moeten aanpakken. De rest van de week kom ik op de fiets hierheen. En we gaan elke dag tijdens de lunchpauze een uur wandelen.’
‘Oh dan kunnen we op het plein een ijsje halen.’
‘Mar! We nemen een flesje water mee.’
‘Hmm, ook goed.’
‘Weet je wat, ik ga vanavond nog naar de sportschool. Het is de hoogste tijd om weer in vorm te komen! Ga je mee?’
‘Vanavond? Nee, ik heb een barbecue. We barbecueën altijd op de eerste zomerdag, om de zomer te vieren!’

 

 

De dood van een beroemdheid

, , , , , , , , , , 0 Comments

Massa’s fans stonden bij Neverland te jammeren toen Michael Jackson overleed. Samen met de rest van de wereld heb ik die mensen voor gek verklaard. Het was zonde hoor, dat hij te jong dood ging, maar je kende hem niet persoonlijk. Hoe kan je er dan zo ondersteboven van zijn?

Maar maken we dat niet allemaal een keer mee? De meesten van ons gaan niet zo ver om voor het huis van de beroemdheid te gaan staan huilen, maar het kan je best aangrijpen.
Een Oranjefan zal met kippenvel gekeken hebben naar alle berichtgevingen over prins Friso.

Ik kijk graag naar Glee. Een serie over een Glee Club op een Amerikaanse High School. De leerlingen zijn allemaal buitenbeentjes, maar in Glee Club vinden ze elkaar. Inderdaad, lekker sentimenteel. Ik hou er wel van. Gecombineerd met de meest fantastisch uitgevoerde pop- en musicalliedjes werd dit al gauw een favoriete serie.

Afgelopen weekend kwam ineens het nieuws dat Cory Monteith is overleden. Hij was 31 en speelde Finn, één van de hoofdrollen in Glee.
Natuurlijk kende ik hem niet persoonlijk. Maar na het zien van zoveel afleveringen – en interviews met de acteurs, kijkjes achter de schermen, etc. – voelde het wel een beetje zo.
Bij het bericht werd zijn geboortedatum vermeld: 11 mei 1982. De mijne is 17 mei 1982. Dat maakt indruk.

Het is triest en ik vraag me af hoe het zo mis kon gaan. Maar wat doe ik ermee? Het gaat te ver om een potje te janken. Zijn nabestaanden sterkte wensen op internet lijkt ook altijd zo onzinnig. En ik weet ook dat het mij maar tijdelijk aangrijpt. Ik deed wat me het beste leek: afleveringen van Glee terugkijken en bewonderen hoe goed Cory kon acteren, zingen en dansen.

 

 

 

 

 

 

 

 

Kort verhaal: De verzorger

, , , , , , 4 Comments

Uitgeverij LetterRijn organiseerde de wedstrijd Tales of the Unexpected, voor verhalen in de stijl van Roald Dahl. Er waren 237 inzendingen! Daaruit werd een longlist van 64 verhalen gemaakt, waar mijn verhaal bij zat! Mijn verhaal haalde niet de shortlist van 30 verhalen, die in een bundel gepubliceerd worden. Daarom kun je hier mijn verhaal lezen. Wees gewaarschuwd, het is een lange…

De Verzorger

Vijfendertig jaar waren ze al getrouwd. En elk van die vijfendertig jaren was hun leventje iets gewoner en saaier geworden. In de beginjaren gingen ze elk weekend uit en nam meneer Lakema zijn vrouw wel eens spontaan mee naar een restaurant. Na een tijdje kwamen ze alleen nog in een restaurant op hun trouwdag, omdat mevrouw Lakema daar de week van te voren elke dag naar hintte. Maar de laatste tijd ging hun trouwdag steeds ongemerkt voorbij. Na vijfendertig jaar ging elke dag ongemerkt over in de volgende. Of ze precies vijfendertig jaar getrouwd waren, wist ook niemand zeker, maar zo ongeveer moest het zijn.

Mevrouw Lakema had er een gewoonte van gemaakt zich buitenshuis te vermaken. In de loop der jaren had ze zich aangesloten bij een kaartclubje, een leesclubje en een breiclubje. Eigenlijk zaten in elk van die clubjes dezelfde vrouwen, dus het was gewoon één clubje dat op verschillende weekdagen steeds een andere hobby bezigde tijdens hun gebabbel.
Het beviel meneer Lakema wel dat zijn vrouw meestal van huis was, zolang ze maar op tijd kwam om voor het eten te zorgen. Zo kon hij lekker de hele dag in en om het huis rommelen, zonder interesse te veinzen in de roddelpraat van zijn vrouw.

(meer…)

«< 23 24 25 26 27 >»