Vandaag is mijn eerste nieuwsbrief verschenen! Lees hem hier.
In dit eerste nummer heb ik mijn nieuws van de afgelopen tijd samengevat. Met daarbij links naar de meest recente verhalen die online te lezen zijn:
De eerste keer dat ik 30 werd
Mijn inzending voor de schrijfwedstrijd De eerste keer van Monument Of Life. Hoe vaak ben jij 30 geworden? Of tel jij wel gewoon door? Zij dacht dat ze ook gewoon door zou tellen, totdat…
Waar de jeugd de baas is
Mijn inzending voor de schrijfwedstrijd Jeugd van Schrijverspunt. Tim krijgt de kans een pas ontdekt volk te ontmoeten, waar een meisje van zes de baas is. Dat wordt een wereldvakantie voor Tim met z’n vader. Toch?
De nieuwsbrief zal verschijnen wanneer er weer wat nieuwtjes te melden zijn, maar maximaal 6 keer per jaar. Wil je hem ook ontvangen? Vul dan hiernaast (in de rechter kolom) jouw emailadres in en klik op aanmelden.
Er is een nieuwe bundel uit met een verhaal van mij! Dit keer een dun boekje, 50 pagina’s, met mooie verhalen, gedichten en illustraties.
Het is de tweede bundel van monumentoflife.com, een website waar schrijvers ‘verwoorden wat het leven mooi, waardevol, intens en bijzonder maakt’.
Op de website zijn meer bijdragen te lezen.
In deze bundel zijn de drie besten van verschillende wedstrijden opgenomen.
Mijn verhaal Professioneel Geregeld werd 3e in de wedstrijd met het thema Passies. Verder staan in de bundel de winnende bijdragen van wedstrijden met de thema’s Inspiratie, Reizen, Aan een Geliefde en De Wereld die jou Wacht. Aangevuld met de best gewaardeerde bijdragen buiten de wedstrijden om.
Het boekje is voor 10 euro te koop op MonumentOfLife of direct bij mij.
Op een mooie Pinksterdag, 19 mei 2013, volgde ik de workshop Schrijven à la Annie bij het Schrijfatelier in Amsterdam. Elsbeth Vernout nam ons mee door de versjes, liedjes en verhalen van Annie M.G. Schmidt en zette ons zelf aan de slag. Ik ging naar huis met heel wat stukjes en beginnetjes. Hier één van mijn resultaten:
De Wolkenwei
Welkom in de Wolkenwei
Leuk dat je je meldt bij mij
Mijn naam is Dot van Donzenveer
Ik zorg voor zonnig, rustig weer
Morgen geef ik een stralend feest
want er is 300 jaar geen storm geweest
Sinds ik de koningin ben hier
maken we rustig en kalm plezier
Geen rennen en springen en schreeuwen meer
De wolkenbewoners zijn kalm als het weer
Als iemand hier naar binnen wil
en zijn mond en voeten staan nooit stil
dan hou ik hem tegen aan de poort
voordat hij de donzige rust verstoort
Ik laat hem 100 rondjes hollen
en warme melk drinken, maar wel volle
Dan blaas ik een wijsje, loom en traag
waarna ik hem slapend naar binnen draag
Laatst was ik een weekend in Rome. Even als een echte toerist in een paar dagen alle culturele hoogtepunten bekijken.
Het was me al vaker opgevallen in Europese hoofdsteden, en nu ook in Rome, dat de stoepen zo hoog zijn. Zeer rolstoel-onvriendelijk. Om nog maar te zwijgen van invalidenwagentjes, kinderwagens, rollators etc.
Behalve de enorme hoge afgronden van de stoepen, zijn die stoepen ook nog eens veel te smal en volgepropt met doorgegroeide boomwortels, kraampjes met drinken en snacks, kleedjes waarop zonnehoedjes en andere rommel verkocht wordt.
Bovendien is er zo’n gebrek aan parkeerruimte dat ook op straathoeken de auto’s en scooters centimeters van elkaar geparkeerd staan. Als je dus al van de metershoge stoep afgekomen bent, moet je nog op zoek naar een opening om ook echt bij de straat te komen.
Het absolute toppunt was in een eettentje waar ik het invaliden-toilet gebruikte, omdat er een lange rij stond bij de dames. Toen ik naderhand mijn handen wilde wassen, greep ik mis bij de kraan. Na even zoeken vond ik de bediening van de kraan… een voetpompje. Leuk idee, maar in een rolstoelvriendelijk toilet misschien niet de beste keus! Als je benen niet goed genoeg werken om zelf te lopen, is de kans toch ook klein dat ze een pompje kunnen bedienen?
Pas toen ik mij over dat voetpompje bij mijn reisgenoot zat te beklagen, drong het tot me door dat ik het toilet alleen had kunnen bereiken door een trap af te lopen. Geen lift te bekennen. Handig, zo’n rolstoelvriendelijk toilet in de kelder.
Ik stel me zo voor dat ze met het hebben van een invaliden-toilet precies aan de wettelijke verplichting hebben voldaan, maar niemand eraan had gedacht om in die wet te schrijven dat het toilet ook bereikbaar moet zijn.
Ons weekendje Rome was trouwens zeer geslaagd. Met dank aan onze gezonde benen.
City2Cities, een internationaal literatuurfestival in Utrecht (20 – 28 april 2013), organiseerde dit jaar een schrijfwedstrijd. De opdracht was een reisverhaal te schrijven. Omdat City2Cities dit jaar in het teken van Lissabon en Berlijn staat, schreef ik een verhaal dat die twee steden verbindt. Omdat mijn verhaal niet tot de 30 genomineerden hoort, kan ik het nu al hier delen.
Naar huis
Na vier weken Afrika was de aankomst in Lissabon tegelijkertijd een cultuurschok en een verademing geweest. Lissabon was ineens weer een moderne, westerse stad. Dat stond in schril contrast met de savanne van Mozambique. Maar wat waren we gelukkig toen we ergens buiten het centrum het plein Largo de São Domingos vonden; een stukje Afrika in Portugal. Vol weemoed dansten we die avond een kizomba, zonder de Angolese dans echt onder de knie te hebben. We aten een garnalen-moqueca en waanden ons nog één avond terug in het eindeloze Afrika.
We hadden in een week nog lang niet genoeg van Lissabon gezien, maar we moesten door. Of eigenlijk terug. Terug naar huis. Dus knikten we nog één keer naar Cristo Rei, het levensgrote Christusbeeld, en keerden het de rug toe.
Stilzwijgend zaten we uit het raampje van de trein naar de Portugese zon te staren. De vrijheid en het avontuur zaten nog in onze schoenen. We waren nog niet klaar om die thuis weer uit te schudden en weer een fatsoenlijk werkend leven op te bouwen. Maar het geld raakte op en we konden niet eeuwig blijven zwerven. Dus zaten we de negen uur lang naar Madrid te mijmeren over banen. Ik merkte dat Tom iets avontuurlijks in zijn nieuwe baan probeerde te stoppen. Mijn idee om reisleidster te worden, sloeg niet aan. Op reis zonder Tom en met een meute zeurende Hollanders… Dan liever weer bij het uitzendbureau aan de slag. En Tom zou weer een baan als accountmanager vinden. Het gewone leven zou wel weer wennen.
De vijftien uur lange reis van Madrid naar Parijs, waar we zo tegenop gezien hadden, vloog voorbij. Ons gemijmer over avontuurlijke banen en internationale buitenkansen was nog even voortgezet, maar nog voor we Valladolid voorbij waren, klonk Toms gesnurk door de coupé. Niet lang daarna was ik zelf ook in onrustige dromen verzonken.
Vandaag was het zover: de presentatie van de verhalenbundel Hemels Genot.
De bundel is ontstaan uit een schrijfwedstrijd georganiseerd door Schrijfatelier Alicia. De opdracht was een verhaal te schrijven rond het thema Hemels Genot. De wedstrijd leverde 220 inzendingen op. Daar werden door Alicia en Lulu Wang 50 genomineerden en vijf winnaars uitgekozen.
Mijn verhaal Genieten was één van de 50 geselecteerden en werd opgenomen in de bundel die vandaag gepresenteerd werd. De vijf winnaars mochten hun verhaal voordragen. Daarna kregen alle geselecteerden een exemplaar van de bundel en een ster waarmee een volgend eigen boek aanbevolen wordt door de Boekenrealisator, die ook voor het drukken van deze bundel heeft gezorgd.
Aansluitend was er een masterclass van Lulu Wang over Eigentijds Auteurschap. Zij vertelde vol enthousiasme over haar eigen ervaringen met het schrijven en uitgeven van haar tien boeken. Het belangrijkste wat ik meeneem is haar waarschuwing om je niet te veel te laten sturen door uitgevers en boekhandelaren, maar trouw aan jezelf te blijven. Eigentijds auteurschap is naar je hart luisteren.
Vandaag is mijn eerste nieuwsbrief verschenen!
