De dood van een beroemdheid

Massa’s fans stonden bij Neverland te jammeren toen Michael Jackson overleed. Samen met de rest van de wereld heb ik die mensen voor gek verklaard. Het was zonde hoor, dat hij te jong dood ging, maar je kende hem niet persoonlijk. Hoe kan je er dan zo ondersteboven van zijn?

Maar maken we dat niet allemaal een keer mee? De meesten van ons gaan niet zo ver om voor het huis van de beroemdheid te gaan staan huilen, maar het kan je best aangrijpen.
Een Oranjefan zal met kippenvel gekeken hebben naar alle berichtgevingen over prins Friso.

Ik kijk graag naar Glee. Een serie over een Glee Club op een Amerikaanse High School. De leerlingen zijn allemaal buitenbeentjes, maar in Glee Club vinden ze elkaar. Inderdaad, lekker sentimenteel. Ik hou er wel van. Gecombineerd met de meest fantastisch uitgevoerde pop- en musicalliedjes werd dit al gauw een favoriete serie.

Afgelopen weekend kwam ineens het nieuws dat Cory Monteith is overleden. Hij was 31 en speelde Finn, één van de hoofdrollen in Glee.
Natuurlijk kende ik hem niet persoonlijk. Maar na het zien van zoveel afleveringen – en interviews met de acteurs, kijkjes achter de schermen, etc. – voelde het wel een beetje zo.
Bij het bericht werd zijn geboortedatum vermeld: 11 mei 1982. De mijne is 17 mei 1982. Dat maakt indruk.

Het is triest en ik vraag me af hoe het zo mis kon gaan. Maar wat doe ik ermee? Het gaat te ver om een potje te janken. Zijn nabestaanden sterkte wensen op internet lijkt ook altijd zo onzinnig. En ik weet ook dat het mij maar tijdelijk aangrijpt. Ik deed wat me het beste leek: afleveringen van Glee terugkijken en bewonderen hoe goed Cory kon acteren, zingen en dansen.