Komende winter verschijnt mijn verhaal Dochters van Thure in het Dordrechts Winterboek. Een boek met verhalen over winter in Dordrecht.
Dit kijk- en leesboek wordt geleverd als boek-in-blik met winterse tekeningen van Jan Hensema erop. Het boek-in-blik zit in een papieren draagtasje met daarop een stempelafdruk van een Hensema-afbeelding. In het tasje zit ook nog een envelop met vijf ansichtkaarten van Dordtse wintergezichten, eveneens getekend door Jan Hensema.
In het boek staan behalve verhalen en gedichten ook winterse knutseltips, decoraties, recepten, handwerkideeën, zelfmaakcadeautjes en puzzels.
Het boek wordt op 5 november in Dordrecht gepresenteerd. Meer details volgen.
Ik heb een nieuwe broek nodig. Nou schijnen veel vrouwen gek te zijn op winkelen, of nog erger: shoppen. Dat zal ik nooit begrijpen. Zoeken tussen allemaal rare modellen die blijkbaar hip zijn, maar ik nooit van m’n leven zou willen dragen. In een te klein pashokje alles passen, bij te grote spiegels, met te fel licht. Aan mij is het niet besteed. Maar goed, soms heb je toch echt wat nieuws nodig en een broek online bestellen is kansloos. Je ontkomt niet aan passen.
Dus dapper stap ik een winkel in. Rekken vol spijkerbroeken, dat moet goed komen. Nou wil ik graag een nieuwe broek. Dat leek mij een open deur. Als ik naar de winkel ga om een broek te kopen, dan wil ik er een die nieuw is. Net uit de fabriek. Nog niet gedragen. Maar dat is niet meer te vinden. Elke broek zit vol scheuren en vale plekken. Hoe dat in de mode is geraakt, zal ik nooit begrijpen.
gave
Ik spreek een verkoopster aan en vraag naar een gave broek. Ze aarzelt even en wijst me dan waar ‘de nieuwste modellen’ hangen. Ik herhaal mijn vraag nog een keer en leg uit dat ik met gaaf niet hip of in bedoel, maar heel. Ze grijnst schaapachtig en gaat met me mee zoeken. Na een kwartier door alle rekken struinen heeft ze drie modellen gevonden die heel zijn. Eén heeft wel vervaagde strepen bij de bovenbenen, maar ik vind het intussen sneu om daarover te klagen.
Met de drie broeken ga ik de kleedkamer in. De verkoopster heeft zo haar best gedaan, dat ik niet verder durf te zeuren. Ze zijn inderdaad vrij van scheuren en gaten, maar het model is verschrikkelijk. Tegenwoordig is alles skinny. Dat betekent dat de broekspijpen te smal zijn, vooral aan de onderkant. Dat is vast hartstikke leuk als je zelf lekker skinny bent, maar mijn bolle kuiten rekken de stof op tot het uiterste.
Snel schiet ik mijn eigen broek weer aan – met wijd uitlopende pijpen, totaal uit de mode, maar zo fijn – en loop de winkel uit, met een grote boog die verkoopster ontwijkend. Buiten slaak ik een diepe zucht. Op zoek naar een nog minder hippe winkel.
Inclusiveworks organiseert onder de naam Write & Unite een kinderverhalen-wedstrijd. De bedoeling is een verhaal te schrijven voor kinderen van 1-3 jaar of 4-6 jaar, waarin aandacht is voor gelijkwaardigheid van mensen met alle huidskleuren.
Workshops
Ter voorbereiding op die wedstrijd werden op 2 juli twee workshops Kinderverhalen Schrijven georganiseerd door Write & Unite. In Amsterdam kwamen zo’n 20 schrijvers bij elkaar om van Sander Koenen en Mylo Freeman te leren. Sander Koenen liet ons een verhaal schrijven in 140 tekens (een tweet), om zo te leren tot de kern van het verhaal te komen. Mylo Freeman (schrijfster van o.a. Prinses Arabella) liet ons naar aanleiding van vier plaatjes een kort verhaal schrijven. Leuk hoe iedereen een heel ander idee krijgt van die zelfde afbeeldingen.
Genoeg inspiratie opgedaan dus. Nu nog een verhaal verzinnen om in te zenden!
AVI kinderverhalen
Intussen volg ik online een cursus AVI Kinderboeken Schrijven via Schrijven Online. Heel leuk om te leren hoe je kinderverhalen precies op het goede niveau krijgt. Op AVI-Start niveau mogen alleen heel eenvoudige woorden van 1 lettergreep en bijvoorbeeld zonder tweetekenklanken als ‘ui’. Vervolgens mag op elk niveau iets meer. Langere woorden, langere zinnen, moeilijkere lettercombinaties. Op AVI-Plus, het hoogste AVI niveau, is het een hele uitdaging om de zinnen en woorden lang genoeg te maken. Ik heb in elk geval veel plezier in deze korte cursus. Het smaakt naar meer.
Nog net voor mijn vakantie, op 29 mei, werd de bundel Vijfentwintig Obsessies gepresenteerd. In Stayokay in Amsterdam waren er voordrachten, muziek en natuurlijk signerende schrijvers. Voor deze bundel verzamelde Godijn Publishing 25 verhalen over obsessies, waaronder mijn Een Uniek Personage. Hier een klein fragment:
Vroeger vertelde ik thuis al verhalen over mijn vriendjes Harry, Heidi en Pippi. Het duurde even voor mijn ouders erachter kwamen dat er helemaal geen kinderen met die namen in mijn klas zaten. Voorzichtig polsten ze of die vriendjes denkbeeldig waren. Ik zat al bijna bij de schoolpsychiater toen ze begrepen wat ik deed. Voor mij was het heel logisch. Het meisje dat naast me zat had twee lange vlechten, dus noemde ik haar Heidi. Harry had een rond brilletje en een litteken. Pippi had rood haar en was heel sterk. Natuurlijk kende ik hun echte namen, maar ik noemde ze liever bij de namen die ik bij ze vond passen.
Zo doe ik dat nog steeds. Daarom vinden mensen mij raar. Maar ach, iedereen heeft wel wat. Toch? Behalve die jongen van de schilderles. Hij heeft geen enkele eigenaardigheid, niets dat me ergens aan doet denken. Ik moet toch ooit iemand zoals hij zijn tegengekomen in een verhaal?
Meer verhalen
De rest van dit verhaal, en nog 24 andere obsessie-verhalen zijn te lezen in de bundel. Voor € 16,95 te bestellen bij elke lokale boekhandel, bij Godijn Publishing of bij mij.
De 25 verhalen zijn geschreven door: Alice Bakker | Violet Bakker | Hermijn Bloemhard | Mindel Blokhuizen | Mandy Bontius | Bibi Boom | Sharon Doggen | Julie van Drooge | Kim Elverding | Annemarie Gerbrandy | Elly Godijn | Inge Hulsker | Thirza Karssen | Gerti de Koeijer | Daniëlle Logtenberg | Elke van der Lugt | Krista Middel | Tamara Rozengarden | Johan van de Velde | Sylvia Vermont | Lammy Vriesinga | Wil de Wit | Mariëlle van Woudenberg | Jolanda Zuydgeest | Suicyco.
Schrijverspunt heeft weer een korte verhalen wedstrijd georganiseerd. Dit keer is het thema Het Cadeau. Daar kon ik wel wat mee. Hieronder mijn inzending.
Extra Tijd
Elk jaar geeft Indra hetzelfde antwoord: ‘Wat extra tijd, graag.’ Daarna vraagt Koen altijd: ‘En wat wil je nog meer?’ Dan noemt ze meestal zoiets als een ketting of een praktisch huishoudelijk voorwerp. Dit keer stelt hij de tweede vraag niet. Ze kijkt even op, maar laat het gaan.
Op de ochtend van haar verjaardag is Koen al vroeg vertrokken. Als Indra wakker wordt staat er een ingepakte doos op haar nachtkastje. Ze scheurt het papier er vanaf en onthult een bruine kartonnen doos. Daaruit stijgt een nevel op. Langzaam vormt de nevel zich tot een doorzichtige verschijning in de vorm van een fee. Indra schiet in de lach en wrijft hard in haar ogen. Ze heeft duidelijk te veel tekenfilms gekeken met de kinderen. Als ze haar ogen weer opent, ziet ze nog steeds de toverfee, die uit het pakketje sliert, zoals de geest uit de fles van Aladdin.
Op donderdag 5 mei, hemelvaartsdag & bevrijdingsdag, was er een speciale editie van het maandelijkse Schrijfcafé Delft. Deze was namelijk in Molen de Roos. We kregen een rondleiding door de molen, die nog dagelijks in werking is. Vanaf de stelling heb je prachtig uitzicht over de binnenstad, zeker op zo’n zonnige dag.
We schreven ieder een verhaal over een detail in de molen. Het mijne werd geïnspireerd door dit kleurige bord dat bij binnenkomst aan de muur hangt.
Terug naar de molen
Een rode stift en een opstapje, dat was alles wat Eline nodig had. Doelbewust zette ze de stift op het bord, waarop een molen stond afgebeeld. Ze tekende pappa, Michael en zichzelf als stokpoppetjes, staand op de bovenste wiek. Haar stiefmoeder Eva tekende ze er mooi niet bij.
Nu, twintig jaar later, hangt de kleurige plaat er nog steeds. Eline kijkt om zich heen. Niemand in de buurt. Snel haalt ze een stift uit haar tas. Ze tekent naast haar vader nog een poppetje, met rok. Ze stopt de stift weer weg, net voordat haar vader en Eva aankomen.
‘Kijk,’ zegt Eline. ‘Dit heb ik getekend toen we hier twintig jaar geleden waren.’
‘Zijn wij dat?’ vraagt Eva. ‘Wat lief!’
Oja, het verhaal heeft toevallig 120 woorden, dus het staat ook op 120w.nl.
Komende winter verschijnt mijn verhaal Dochters van Thure in het Dordrechts Winterboek. Een boek met verhalen over winter in Dordrecht.
