About Inge Hulsker

https://www.ingehulsker.nl

Schrijfster van jeugd-avonturen-roman Het Verloren Volk en verhalen, columns en twittergedichtjes.

Posts by Inge Hulsker:

Een burcht op grote hoogte

Dit verhaal schreef ik voor de schrijfwedstrijd van duitsland-reisgids.nl. Zie http://www.duitsland-reisgids.nl/espresso/inge-hulsker-cochem.html. Ik won helaas niet de hoofdprijs, maar hier mijn verhaal.

 

CochemDe Reichsburg van Cochem ligt op een berg en is vanaf elk punt in de stad te zien. Bij ons bezoek aan dit stadje aan de Moezel konden we dit hoogtepunt natuurlijk niet overslaan. De sportieve helft van ons reisgezelschap wilde naar boven lopen, de minder sportieve helft besloot dat we met de auto naar boven zouden rijden.

We volgden de hoofdweg, die al gauw begon te stijgen. Door vele bochtjes kwamen we hoger en hoger op de berg, die overgroeid was met groene bomen.

‘We zullen nu toch wel bijna bij de burcht zijn?’

Nog een paar bochten, nog wat hoger.

‘Verrek, kijk nou!’

Door een opening in de bomen keken we neer op het dorp in het dal, met daar middenin de bescheiden heuvel met de rijksburcht erop… Tientallen meters lager dan de berg waar wij op reden!

Hard lachend reden we snel de berg weer af, terug naar het beginpunt waar we de burcht konden zien. We begonnen vol goede moed aan een nieuwe poging… waarna we ineens weer op die hoge berg reden!

Na drie pogingen gaven we het op. We parkeerden de auto aan de voet van de heuvel met de burcht en liepen het wandelpad op. Terwijl de minder sportieve helft boven bij de burcht stond uit te hijgen, geleund tegen de muren van het indrukwekkende kasteel, ontdekte de sportieve helft aan de andere kant van de burcht toch een weg. En er reden auto’s op. We hebben nooit ontdekt hoe die auto’s daar gekomen waren. Maar die mensen hadden een mooi wandeltochtje gemist.

 

120 woorden verhalen

Dankzij de website www.120w.nl ben ik verhalen van 120 woorden gaan schrijven. Heel leuk, omdat je van elk woord moet bedenken of het wel echt nodig is. Je gaat in de eerste versie altijd over het woordenaantal heen, waarna je woorden moet schrappen.

Hieronder de links naar drie van mijn 120-woorden-verhalen:

Tien minuten
Om tien voor acht loop ik het restaurant binnen. De afspraak is om acht uur, maar ik ben altijd tien minuten vroeger…

Kans van je leven
‘Kijk nou!’ ‘Wat?’ ‘Er ligt een telefoon op het dak van die auto.’ ‘Hij gaat over!’ ‘Zal ik ‘m opnemen?’ …

Ruimtegebrek
‘Oh nee hè!’ ‘Wat is er mamma?’ ‘Ons huis is weg! Ongelofelijk dat we net vandaag aan de beurt zijn!’ …

 

Voortaan zijn mijn 5 meest recente 120 woorden verhalen ook te vinden in de rechterkolom hiernaast, onder het kopje ‘120 woorden verhalen’. Een overzicht van al mijn 120 woorden verhalen vind je hier.

 

 

Er was eens inspiratie

(Met deze inzending won ik de tweede prijs in de schrijfwedstrijd ‘1% inspiratie’. Zie mijn eerdere blog voor de wedstrijd en het jurycommentaar.)

‘Waarom begin je niet gewoon?’
‘Wat?’
‘Waarom begin je niet gewoon te schrijven?’
‘Hoe bedoel je?’
‘Je zit nu al een kwartier naar een leeg scherm te staren en met je pen te tikken. Je bent al drie keer naar de keuken gelopen. Je hebt zelfs de spulletjes op je bureau in rechte hoeken gelegd!’
‘Ik heb graag een opgeruimde werkomgeving…’
‘En je hebt al vier keer je e-mail gecheckt.’
‘Nou, ik keek even of…’
‘…en de nieuwspagina ververst.’
‘Er kan toch nieuws zijn…’
‘En waarom trok je zomaar een paar willekeurige boeken uit de kast? Je hebt ze amper opengeslagen en meteen weer teruggezet. Dat slaat echt nergens op!’
‘Ja zeg! Ik moet toch ergens inspiratie vandaan halen? Denk je dat dat zomaar uit de lucht komt vallen?’
‘Inspiratie… Ja ja. Dat ga je zeker vinden in de keuken? Of in je e-mail?’
‘Kan toch…’
‘Wat dacht je van gewoon beginnen?’
‘Zeg, zo eenvoudig is dat dus niet, hè? Als het zo makkelijk was, zou iedereen wel schrijver zijn.’
‘Volgens mij is het wel zo eenvoudig. Wat moet je schrijven?’
‘Een sprookje. Het is heel lastig om…’
‘Een sprookje! Nou, da’s makkelijk, dan begin je dus gewoon met “Er was eens”.’
‘Ha ha, erg grappig, hoor.’
‘Ik maak geen grapje. Kijk naar dat lege scherm. Het zou wel helpen als je daarmee begon.’
‘Nee, dat helpt niet! Dan heb ik precies drie woorden, dat schiet niet op. Ik moet morgen 2000 woorden hebben!’
‘Echt, begin daar gewoon mee, dan komt er vanzelf meer. Kijk maar: er was eens… een prinses die hoog in een toren woonde…’
‘Wat een cliché! Nou, bedankt voor je inspiratie hoor. Wil je me nu met rust laten?’
‘Al goed, ik laat je wel naar je lege scherm staren. Ik zal nog een kopje thee maken.’

*

‘Alsjeblieft, een vers kopje thee. Hé, je zit te typen! Wat goed, je hebt inspiratie gevonden! En waar heb je het gevonden?’
‘Gaat je niks aan.’
‘Kom op. Laat eens lezen. “Er was eens een prinses…” Goh, hoe ben je daar op gekomen?’
‘Hou je kop, ik schrijf!’

Tweede prijs schrijfwedstrijd Inspiratie

De VAK in Delft organiseerde een schrijfwedstrijd met het thema 1% inspiratie. Dit was de opdracht:

Wat is inspiratie, waar vind je het? Ga je er naar op zoek, of vindt het jou? En hoe zit het met die andere 99%? Is dat alleen maar zwoegen en tobben, of is het veel creativiteit en een hoop plezier? Is die verhouding wel 1% / 99%? Schrijf hierover een verhaal of gedicht: autobiografisch, fantasy, non-fictie,thriller, sonnet of het vrije vers; je bent vrij in de keuze van het genre.

Van de 94 inzendingen werd mijn inzending met 5 anderen genomineerd, dus mocht ik op de Delftse Dag van het Schrijven (8 september 2012) mijn verhaal voorlezen bij de prijsuitreiking. Uiteindelijk ontving ik de tweede prijs voor mijn dialoog ‘Er was eens inspiratie’. Het juryrapport was als volgt:

Er was eens inspiratie is een zogenaamde kale dialoog, die alleen bestaat uit het gesproken woord zelf. Geen toevoegingen door: zei huppeldepup of vroeg die-en-die. Dat maakt dat het prettig raadselachtig is wie hier spreken. Voor de lezer wordt niet alles weggegeven, er blijft te raden over. Lange tijd zou het zelfs een innerlijke monoloog kunnen zijn waarbij de schrijver tegen zichzelf praat. De jury vond de dialoog grappig vlot geschreven en herkenbaar voor elke schrijver.

Ik zal mijn ingezonden dialoog in de volgende post plaatsen.

Paralympisch tv kijken

Olympische RingenDe Paralympische Spelen zijn begonnen en ik kijk echt alles! Dat betekent elke avond een samenvatting. In tegenstelling tot de Olympische Spelen wordt er maar weinig uitgezonden op de Nederlandse televisie. Live verslagen zijn er helemaal niet. Aan het eind van de dag is er een kort praatprogramma met een onbekende presentator. Waar is Mart Smeets? En ‘s avonds laat volgt er nog een samenvatting van de Nederlandse prestaties van de dag. En dat zijn nogal een prestaties!

Elke avond kunnen we er weer een paar medailles bijschrijven, want we zijn hartstikke goed. Net als bij de Olympische Spelen blinkt Nederland uit in zwemmen. Maar op Paralympisch niveau zijn we ook ijzersterk in tennis. We hebben een grote delegatie rolstoeltennissers, die het hele podium oranje kleuren.

Het beetje tennis dat wel wordt uitgezonden, zorgt er gek genoeg voor dat de kijker zich slechtziend voelt. De belichting is zo slecht geregeld dat de ballen dezelfde kleur hebben als het veld, waardoor je steeds moet raden waar de bal is, op basis van de beweging van de spelers. Zou dat zijn om medeleven te kweken? Origineel idee, maar slechte uitvoering. Er zijn namelijk veel slechtziende Paralympiërs, maar niet op de tennisbaan!

Onder de rolstoeltennissers is natuurlijk ook het ‘Paralympisch gezicht’ Esther Vergeer. Zij is een soort reclamebord voor de Paralympische sport. Maar blijkbaar werkt deze reclame toch niet goed genoeg. Er blijft weinig interesse voor de Paralympische Spelen, dus wordt er weinig van op tv uitgezonden. Of is er weinig interesse omdát er weinig wordt uitgezonden?

Schrijfworkshops

Omdat ik na een week op reis nog een weekje vakantie had, leek het mij leuk om een paar schrijfworkshops te volgen. Via het internet – vooral het schrijfactiviteiten overzicht van schrijvenonline – had ik al snel twee geschikte mogelijkheden gevonden. Een beetje uit de buurt, maar in de vakantie vind ik dat geen enkel probleem.

Een nieuw begin
Dus reed ik op woensdagavond naar Utrecht voor de workshop Een Nieuw Begin van Betoverend Schrijven. In de huiskamer van Judy Koot gingen we met drie cursisten aan de slag met beginzinnen. Om in te komen kregen we eerst van Judy een beginzin, met de opdracht daar in 10 minuten een stuk op door te schrijven. Natuurlijk moesten de verhaaltjes voorgelezen worden. Altijd leuk hoe we met dezelfde beginzin op heel verschillende sporen raken.

Daarna waren we zelf aan de beurt om beginzinnen te bedenken. De opdracht om ieder 10 beginzinnen te bedenken, leverde leuke verrassingen op.
Mijn beste beginzinnen:
‘Als ik van tevoren had geweten dat de prins op het witte paard zo’n grote mond had, had ik mezelf wel gered.’
‘We hadden al op het podium moeten staan, maar we stonden ineens in heel andere spotlights.’

Natuurlijk moesten die meteen in gebruik genomen worden. Ondertussen gaven we elkaar feedback door een aantal plus- en minpunten te noemen van elkaars teksten.
Al met al een ontspannen avondje de schrijfspieren losmaken, met een aantal goede beginnetjes als resultaat mee naar huis.

Schrijftour Amsterdam
Op zondagochtend vroeg op het Centraal Station vraag ik me toch heel even af waar ik aan begonnen ben. Maar Janneke Jonkman van de Schrijftuin zet mij en de andere vier cursisten meteen al aan het werk op het pontje over het IJ. We schrijven tijdens de overvaart al ons eerste tekstje. Aan de overkant delen we onze teksten en geven ieder een geschreven complimentje aan elkaar.

We bezoeken een aantal bijzondere gebouwen en plekken rond het IJ en het CS. Dat brengt bij iedereen verrassende ideeën en herinneringen boven. De uiteenlopende karakters zorgen voor net zo uiteenlopende teksten. Zelfs het museum met kunstwerken die bepaald niet mijn stijl zijn, levert toch een komisch gedicht op.

Voor ik het weet is het 4 uur en drinken we nog een laatste drankje ten afscheid. Ik neem een paar goede verhaal-starten en een stapel complimentjes mee naar huis.

Geen slechte manier om mijn vakantie af te sluiten.