Vandaag is ie officieel gepresenteerd, de verhalenbundel Insomnia, spannende verhalen tegen het slapengaan.
Vol trots presenteerden Theo van Rijn en Sandra Salome van LetterRijn de bundel aan een volle zaal in het Wapen van Rijsenburg in Driebergen. Vijf van de schrijvers uit de bundel lazen een stukje voor uit eigen werk. Daarna werd er druk gesigneerd en bijgepraat.
Net als de andere 30 schrijvers kreeg ik een exemplaar van de bundel en een jury-rapport bij mijn verhaal Kronkels. En dat is een mooi rapport!
De bundel is te koop voor € 14,95 op de website van LetterRijn, bij elke lokale boekhandel, of bij mij.
Er komen twee bundelpresentaties aan! Altijd leuk om met een verhaal een bundel te halen, maar dubbel leuk als er een mooie presentatie georganiseerd wordt.
Insomnia
Uitgeverij LetterRijn brengt al een paar jaar mooie professionele bundels uit. Ondanks de moeilijke opdracht om een verhaal in de stijl van Edgar Alan Poe te schrijven, is het me gelukt één van de dertig plekjes in de bundel te veroveren. Eén waar ik trots op ben dus. De presentatie belooft een mooi evenement te worden.
Er is zelfs een heuse boektrailer:
bundel: Insomnia, verhalen tegen het slapengaan. Hier te bestellen voor € 14,95. presentatie: zo 16 november 2014 15:00 uur, Het Wapen van Rijsenburg, Driebergen. Toegang gratis. fragment uit mijn verhaal Kronkels:
“Eindelijk zak ik weg in een duistere droomwereld. Al gauw komt Dennis in beeld. De jongen met het bijna kaal geschoren hoofd kijkt me met zijn typische brutale blik aan. Ik kan hem bijna hé pa horen zeggen, zoals de laatste tijd zijn gewoonte was. Ik vond pa maar niets, maar besloot rustig te wachten tot die fase over zou gaan. Nu zal die fase eeuwig duren.
Dennis opent zijn mond alsof hij iets wil zeggen. Dan opent zijn mond verder, als in een uitgebreide gaap. Dan nog verder. En verder. Ineens kijk ik in de hersenpan van mijn zoon. De wriemelende hersenen bezorgen me rillingen.”
Het Gebaar
De bundel van Godijn Publishing heeft een bijzonder thema: doven en gebaren. Er was wat research en inlevingsvermogen voor nodig, maar mijn verhaal zat bij de beste 25. Tijdens de presentatie worden de 1e, 2e en 3e prijswinnaars bekend gemaakt.
bundel: Het Gebaar, dat mijn leven veranderde. presentatie: za 22 november 2014 14:30 – 17:00 uur, Park Schouwburg, Hoorn. Reserveer een kaartje voor €4,50. fragment uit mijn verhaal Kleine Handen, Grote Gebaren:
“Op een druilerige donderdagmiddag in oktober ontmoette ik hem voor het eerst. Een lange, magere man met grijze haren. Zijn slungelige lijf zorgde ervoor dat hij zijn rug gekromd hield, waardoor zijn hoofd steeds naar beneden gericht was. Hij glimlachte wat onbeholpen naar me en keek naar mijn dochter, die naast me stond. Ik vond het niet erg, zo reageren de meesten. Al was ze pas zeven, mijn dochter was een ervaren tolk. Ze stelde mij voor en gebaarde naar mij dat hij Anton heette. Ik had zijn naam niet kunnen liplezen, want hij mompelde die naar de grond. Mijn uitgestoken hand leek hij met tegenzin aan te nemen. Meteen daarna klampte hij zijn handen weer samen in zijn schoot.”
Laat me maar weten of je bij (één van) deze twee presentaties aanwezig wil zijn!
Het zal je wel opgevallen zijn: ik doe vaak aan schrijfwedstrijden mee. Regelmatig hoor ik: ‘Jij wint altijd’. Laat ik iedereen gelijk uit die droom helpen: heel vaak haal ik geen prijs of nominatie, maar ik bericht natuurlijk vooral over de positieve resultaten!
De belangrijkste reden voor mij om mee te doen aan wedstrijden, is om aan het schrijven te blijven. Beter schrijven leer je vooral door het veel te doen. Maar ik vind het lastig om voor mezelf te gaan zitten schrijven. Waar begin ik? Waarover? Een wedstrijd heeft vaak een thema en ook niet onbelangrijk: een deadline. Als een verhaal voor een bepaalde datum af moet zijn, heb ik tenminste een stok achter de deur.
Verder is deelname aan wedstrijden een goede manier om te zien of je verhalen van een goed niveau zijn. Hoewel de selectie door een jury een subjectief gebeuren blijft, kun je wel aannemen dat je goed schrijft als je regelmatig geselecteerd wordt.
Wel is het zaak het kaf van het koren te scheiden, want in principe kan iedereen een schrijfwedstrijd organiseren. Het blijft mensenwerk, en de één neemt het serieuzer dan de ander. Zo heb ik al weleens in een bundel met een lelijke voorkant en vol spel- en typefouten gestaan. Zonde, maar dan weet ik dat ik aan hun volgende wedstrijd niet meer mee hoef te doen.
Gelukkig zijn er ook heel veel goed georganiseerde wedstrijden, met aandacht voor de verhalen en de schrijvers.
Ten slotte blijft het natuurlijk altijd spannend, wachten op de uitslag. Zo was ik gisteren teleurgesteld dat mijn verhaal niet de bundel heeft gehaald van Schrijfatelier Alicia, dat vorig jaar wel mijn verhaal opnam, en daar een mooie bundelpresentatie bij organiseerde.
En op dit moment zit ik in spanning te wachten op de shortlist van de Insomnia wedstrijd van LetterRijn. Mijn verhaal heeft de longlist van 67 verhalen gehaald, daar ben ik al heel blij mee. Maar daar wordt nog de helft uit geselecteerd voor de bundel! Duim je voor me?
Update 5 juli: Ja, mijn verhaal is geselecteerd voor de bundel Insomnia! Bedankt voor het duimen!
De afgelopen vijf dagen was ik in Aubenton, een dorpje in Noord-Frankrijk, net over de Belgische grens. Met elf andere schrijvers zat ik een weekje in Centre de Buirefontaine voor 5 dagen lekker schrijven. Met drie redenen:
1) rust om te schrijven
Ik schrijf graag, maar toch is het moeilijk om me thuis niet af te laten leiden. Er is altijd een huishoudelijk klusje, werk, hobby of gewoon wat surfen op het internet. In ons Franse vakantie-oord werden alle maaltijden voor ons verzorgd; zelfs opruimen hoefden we niet te doen. Verder was alle tijd voor schrijven. En er was geen internet, dus geen kans om te verdwalen op social media als ik een lastige scene moest schrijven.
2) inspiratie
Zet schrijvers bij elkaar en er gebeurt wat. Alleen al het feit dat je helemaal in Frankrijk ben om te schrijven, levert al meer woorden op dan een gewone dag thuis. Maar er is ook een hoop extra stimulans. Zoals een vel papier waar iedereen zijn mooiste zinnen op mag schrijven. Dan zijn er de gesprekken aan tafel, over moorden in een wasstraat, tijgerhuiden, maar ook over teveel bijwoorden en tussenwoorden en hoe pijnlijk het is om een mooi stuk tekst te moeten weggooien.
3) begeleiding
Wat ook heerlijk is, is dat je de schrijfdocenten in huis hebt. Deze week waren Suzanne Wouda en Inge de Bie met ons mee. Steeds als ik een versie van mijn verhaal af had, was een van hen, of een van de andere schrijvers, bereid die te lezen en van zinnig commentaar te voorzien. Elke versie werd meteen weer beter. Een lekkere en snelle manier van werken.
Het was genieten, de mooie, rustige omgeving, perfecte verzorging en gezellige mensen!
Vandaag kwamen de schrijvers van 120 woorden bijeen in cultureel centrum De Pas in Heesch om elkaar te ontmoeten en verhalen voor te dragen.
Elke week schrijf ik op de website 120w.nl een verhaal en ik ben niet de enige. Je leert de vaste schrijvers kennen door hun stukjes en natuurlijk door reacties op elkaars verhalen. Maar nog nooit hadden we elkaar in het echt gezien. Vandaag wel! Helaas waren er van de vaste schrijvers uiteindelijk maar vier, maar het was toch de moeite waard om naar Heesch af te reizen om Mas, GJ en André in levenden lijve te ontmoeten.
Gelukkig had Mas ook een aantal andere schrijvers enthousiast gekregen, zodat we toch zo’n 15 voordragende schrijvers hadden. En een aardig aantal toeschouwers.
Iedereen las twee verhalen voor. En na de pauze mochten degene die nog meer hadden er nog een stuk of zes voordragen. Verhalen en anekdotes in allerlei vormen en genres, van poetisch tot grappig. Leuk om zoveel verschillende uitwerkingen te horen. Zeker voor herhaling vatbaar!
In het kader van 200 jaar Nederlands Koninkrijk, organiseerden de Bibliotheek van A tot Z, ToBe cultuurcentrum en Dordrecht Viert de schrijfwedstrijd Koningsdrama. 43 inzenders schreven een koningsdrama in 200 woorden.
Op 7 februari 2014 werden de 10 winnaars bekend gemaakt in een leuk programma in het Energiehuis in Dordrecht. Op YouTube staat een filmpje van deze avond.
Eerst werden na een korte toneelpresentatie de drie winnaars bekend gemaakt wiens verhalen tot een toneelstuk bewerkt worden. Vervolgens twee liedjes van een singer-songwriter, en de bekendmaking van de drie winnaars van een liedbewerking. Daarna de drie winnaars van een moderne smartphone-filmbewerking. Elke winnaar kreeg ook een ludiek prijsje, zoals 200 gram jam, 200 snoepjes of 200 waxinelichtjes. Ten slotte de echte winnaar van 200 euro en een toneel-, lied- én filmbewerking van zijn verhaal.
Dit is mijn niet-winnende koningsdrama in 200 woorden:
Koningin Wilhelmina de Tweede
Na vier dagen begin ik net een beetje te wennen. Dan is er ineens druk gefluister. De dokter loopt naar het kamertje van koningin Wilhelmina. Ik kijk vragend naar mijn onderwijzeres, maar die wijst met haar strenge blik op de familiestamboom. Braaf dreun ik alle voorouders en gestorven halfbroers op, terwijl ik naar het portret staar en mijn eigen gelaatstrekken probeer te ontwaren.
Tot nu toe wist ik weinig van het koningshuis. Ik kende alleen het verhaal van de tienjarige Wilhelmina, net zo oud als ik toen, die al koningin werd. Maar inmiddels heb ik zoveel geleerd dat ik haar beter ken dan mezelf.
Vier dagen geleden werd ik meegenomen naar het paleis, waar me werd uitgelegd:
‘Koningin Wilhelmina is ernstig ziek. Wij houden rekening met het ergste. Omdat zij de laatste Oranje afstammeling is, zou dat het einde van ons koninkrijk betekenen. U begrijpt, wij kunnen dat niet laten gebeuren. U vertoont genoeg gelijkenis met Hare Majesteit. Met wat onderwijs in houding en familiegeschiedenis kunt u voor haar doorgaan.’
De dokter verschijnt. Ik bijt op mijn lip. Het zal toch niet? Ik ben er niet klaar voor!
‘Het gevaar is geweken,’ zegt hij. ‘Zij zal volledig herstellen.’
