Extra tijd cadeau

Schrijverspunt heeft weer een korte verhalen wedstrijd georganiseerd. Dit keer is het thema Het Cadeau. Daar kon ik wel wat mee. Hieronder mijn inzending.

 

cadeau

 

Extra Tijd

 

Elk jaar geeft Indra hetzelfde antwoord: ‘Wat extra tijd, graag.’ Daarna vraagt Koen altijd: ‘En wat wil je nog meer?’ Dan noemt ze meestal zoiets als een ketting of een praktisch huishoudelijk voorwerp. Dit keer stelt hij de tweede vraag niet. Ze kijkt even op, maar laat het gaan.

 

Op de ochtend van haar verjaardag is Koen al vroeg vertrokken. Als Indra wakker wordt staat er een ingepakte doos op haar nachtkastje. Ze scheurt het papier er vanaf en onthult een bruine kartonnen doos. Daaruit stijgt een nevel op. Langzaam vormt de nevel zich tot een doorzichtige verschijning in de vorm van een fee. Indra schiet in de lach en wrijft hard in haar ogen. Ze heeft duidelijk te veel tekenfilms gekeken met de kinderen. Als ze haar ogen weer opent, ziet ze nog steeds de toverfee, die uit het pakketje sliert, zoals de geest uit de fles van Aladdin.

 

Lees de rest van het verhaal verder op de website van Schrijverspunt.

 

 

Schrijven in de Molen

Op donderdag 5 mei, hemelvaartsdag & bevrijdingsdag, was er een speciale editie van het maandelijkse Schrijfcafé Delft. Deze was namelijk in Molen de Roos. We kregen een rondleiding door de molen, die nog dagelijks in werking is. Vanaf de stelling heb je prachtig uitzicht over de binnenstad, zeker op zo’n zonnige dag.

 

molen-delft

 

We schreven ieder een verhaal over een detail in de molen. Het mijne werd geïnspireerd door dit kleurige bord dat bij binnenkomst aan de muur hangt.

 

 

Terug naar de molen

 

molenEen rode stift en een opstapje, dat was alles wat Eline nodig had. Doelbewust zette ze de stift op het bord, waarop een molen stond afgebeeld. Ze tekende pappa, Michael en zichzelf als stokpoppetjes, staand op de bovenste wiek. Haar stiefmoeder Eva tekende ze er mooi niet bij.

 

Nu, twintig jaar later, hangt de kleurige plaat er nog steeds. Eline kijkt om zich heen. Niemand in de buurt. Snel haalt ze een stift uit haar tas. Ze tekent naast haar vader nog een poppetje, met rok. Ze stopt de stift weer weg, net voordat haar vader en Eva aankomen.
‘Kijk,’ zegt Eline. ‘Dit heb ik getekend toen we hier twintig jaar geleden waren.’
‘Zijn wij dat?’ vraagt Eva. ‘Wat lief!’

 

 

Oja, het verhaal heeft toevallig 120 woorden, dus het staat ook op 120w.nl.