Schrijf5daagse

De afgelopen vijf dagen was ik in Aubenton, een dorpje in Noord-Frankrijk, net over de Belgische grens. Met elf andere schrijvers zat ik een weekje in Centre de Buirefontaine voor 5 dagen lekker schrijven. Met drie redenen:

10300297_10152501099251803_4656118049937282687_n

 

1) rust om te schrijven
Ik schrijf graag, maar toch is het moeilijk om me thuis niet af te laten leiden. Er is altijd een huishoudelijk klusje, werk, hobby of gewoon wat surfen op het internet. In ons Franse vakantie-oord werden alle maaltijden voor ons verzorgd; zelfs opruimen hoefden we niet te doen. Verder was alle tijd voor schrijven. En er was geen internet, dus geen kans om te verdwalen op social media als ik een lastige scene moest schrijven.

 

2) inspiratie
Zet schrijvers bij elkaar en er gebeurt wat. Alleen al het feit dat je helemaal in Frankrijk ben om te schrijven, levert al meer woorden op dan een gewone dag thuis. Maar er is ook een hoop extra stimulans. Zoals een vel papier waar iedereen zijn mooiste zinnen op mag schrijven. Dan zijn er de gesprekken aan tafel, over moorden in een wasstraat, tijgerhuiden, maar ook over teveel bijwoorden en tussenwoorden en hoe pijnlijk het is om een mooi stuk tekst te moeten weggooien.101_2641

 

3) begeleiding
Wat ook heerlijk is, is dat je de schrijfdocenten in huis hebt. Deze week waren Suzanne Wouda en Inge de Bie met ons mee. Steeds als ik een versie van mijn verhaal af had, was een van hen, of een van de andere schrijvers, bereid die te lezen en van zinnig commentaar te voorzien. Elke versie werd meteen weer beter. Een lekkere en snelle manier van werken.

 

1956801_597349253697398_7330579270222154424_o

 

Het was genieten, de mooie, rustige omgeving, perfecte verzorging en gezellige mensen!

Ik wil mijn mede-schrijvers Marjan Brouwers, Marcel van Driel, Leander de Goede, Ludy, Micha Meinderts, Marlies Vaz Nunes, Suzanne Peters, Daphne, Waus hartelijk danken voor de inspiratie en de gezelligheid!

 

 

 

 

Minibiebs

Ze schieten als paddenstoelen uit de grond: minibiebs. Eerder schreef ik al over de little free libraries, die in het nederlands dus ook wel minibiebs worden genoemd. Een kastje waar iedereen boeken uit mag lenen, ruilen of meenemen. Nu er een subsidie-actie loopt voor minibiebs in Zuid-Holland, verwachten we er binnenkort nog veel meer. Vandaag ging ik er alvast een aantal langs om overal een exemplaar van mijn Verloren Volk achter te laten.lfl-delfgauw

 

In Delfgauw staat een keurig kastje voor de deur van Vrijeban 14. Hierin staan nette boeken en de bewoner zorgt zelfs voor een papieren instructie in elk boek.

lfl-delft

 

In Delft vond ik dit kleurige kastje met wat oudere boeken, voor de deur van Amazoneweg 94.

 

lfl-rijswijk

 

Rijswijk heeft voor zover ik weet pas één minibieb, aan de Valkruststraat. Voor de deur van nummer 12 staat een goedgevuld houten kastje.

 

lfl-moerwijk

 

Den Haag heeft heel wat minibiebs, dus die heb ik niet allemaal bezocht.

Een vrij nieuwe hangt in Moerwijk op de hoek van de Moerweg en de Melis Stokelaan. Dit is een bijzonder stevige. En hij heeft zelfs een la! Daarin liggen wat stripboeken en tijdschriften. Het boekendeel is ook goed gevuld.

lfl-transvaal

 

In Transvaal staat naast de parkeerautomaat op de kruising Nunspeetlaan / Velpsestraat een fraai kastje. Deze trof ik maar half gevuld, met wat oude en kapotte boeken. Hier heb ik dus flink wat boeken uit mijn voorraad bij gezet.

lfl-valkenbos

 

Tenslotte bezocht ik nog het kleine bibliotheekje aan de Valkenboskade, tegenover nummer 236. Deze heb ik eerder bezocht, en hij is wel wat achteruit gegaan, met een vastgetaped deurtje en een elastiekje als sluiting. Maar hij was wel goed gevuld. Er kon nog net een Verloren Volk bij.

 

 

Ik hoop dat mijn boek weer nieuwe lezers bereikt. En dat er maar veel minibiebjes bij mogen komen!

 

 

 

 

Fietsland

Nederland telt meer fietsen dan mensen. Dat klopt wel als je er over nadenkt. Iedereen heeft wel een fiets en hoeveel mensen ken je die bijvoorbeeld een stadsfiets en een racefiets hebben? Of een elektrische fiets en één waar je zelf het werk moet doen? Of een bakfiets erbij voor vervoer van kinderen of spullen? Het handjevol mensen dat geen fiets bezit – baby’s en hoogbejaarden – valt daar makkelijk tegen weg.

bike_ride_rain_cartoonDat ons land zo’n fietsland is, komt ongetwijfeld doordat het land plat en klein is. Maar het lijkt ook een beetje dom, voor een land waar het zoveel regent. Fietsen door de regen is vervelend en gevaarlijk. Niet alleen door gladde straten, maar zeker ook door regenpakken en -poncho’s die het zicht belemmeren en aan stuur of trappers blijven haken.

Waarom houden we dan vast aan het minst regen-vriendelijke vervoersmiddel? Ik ben niet de eerste die zich dat afvraagt. Op www.hetregentbijnanooit.nl houdt een woon-werk-fietser bij hoe vaak hij droog overkomt. Wat blijkt? Maar 9 % van de tijd regent het. Dus met goed plannen en een beetje geluk, kun je bijna altijd droog overkomen.

Daar denk ik nog eens aan als ik op de fiets naar mijn werk een regenbui over me heen krijg, net nadat de capuchon door een stevige tegenwind van m’n hoofd is gewaaid. Toch ben ik nog altijd beter af dan de chagrijnige koppen in de lange rij stilstaande auto’s waar ik langs fiets… Ik moet er niet aan denken.