Optreden in Heesch

Vandaag kwamen de schrijvers van 120 woorden bijeen in cultureel centrum De Pas in Heesch om elkaar te ontmoeten en verhalen voor te dragen.

 

depas-masElke week schrijf ik op de website 120w.nl een verhaal en ik ben niet de enige. Je leert de vaste schrijvers kennen door hun stukjes en natuurlijk door reacties op elkaars verhalen. Maar nog nooit hadden we elkaar in het echt gezien. Vandaag wel! Helaas waren er van de vaste schrijvers uiteindelijk maar vier, maar het was toch de moeite waard om naar Heesch af te reizen om Mas, GJ en André in levenden lijve te ontmoeten.

 

Gelukkig had Mas ook een aantal andere schrijvers enthousiast gekregen, zodat we toch zo’n 15 voordragende schrijvers hadden. En een aardig aantal toeschouwers.

depas

Iedereen las twee verhalen voor. En na de pauze mochten degene die nog meer hadden er nog een stuk of zes voordragen. Verhalen en anekdotes in allerlei vormen en genres, van poetisch tot grappig. Leuk om zoveel verschillende uitwerkingen te horen. Zeker voor herhaling vatbaar!

 

 

 

Koningsdrama

In het kader van 200 jaar Nederlands Koninkrijk, organiseerden de Bibliotheek van A tot Z, ToBe cultuurcentrum en Dordrecht Viert de schrijfwedstrijd Koningsdrama. 43 inzenders schreven een koningsdrama in 200 woorden.

Op 7 februari 2014 werden de 10 winnaars bekend gemaakt in een leuk programma in het Energiehuis in Dordrecht. Op YouTube staat een filmpje van deze avond.

Eerst werden na een korte toneelpresentatie de drie winnaars bekend gemaakt wiens verhalen tot een toneelstuk bewerkt worden. Vervolgens twee liedjes van een singer-songwriter, en de bekendmaking van de drie winnaars van een liedbewerking. Daarna de drie winnaars van een moderne smartphone-filmbewerking. Elke winnaar kreeg ook een ludiek prijsje, zoals 200 gram jam, 200 snoepjes of 200 waxinelichtjes. Ten slotte de echte winnaar van 200 euro en een toneel-, lied- én filmbewerking van zijn verhaal.

koningsdrama-winnaars

Dit is mijn niet-winnende koningsdrama in 200 woorden:

Koningin Wilhelmina de Tweede

Na vier dagen begin ik net een beetje te wennen. Dan is er ineens druk gefluister. De dokter loopt naar het kamertje van koningin Wilhelmina. Ik kijk vragend naar mijn onderwijzeres, maar die wijst met haar strenge blik op de familiestamboom. Braaf dreun ik alle voorouders en gestorven halfbroers op, terwijl ik naar het portret staar en mijn eigen gelaatstrekken probeer te ontwaren.

Tot nu toe wist ik weinig van het koningshuis. Ik kende alleen het verhaal van de tienjarige Wilhelmina, net zo oud als ik toen, die al koningin werd. Maar inmiddels heb ik zoveel geleerd dat ik haar beter ken dan mezelf.

Vier dagen geleden werd ik meegenomen naar het paleis, waar me werd uitgelegd:
‘Koningin Wilhelmina is ernstig ziek. Wij houden rekening met het ergste. Omdat zij de laatste Oranje afstammeling is, zou dat het einde van ons koninkrijk betekenen. U begrijpt, wij kunnen dat niet laten gebeuren. U vertoont genoeg gelijkenis met Hare Majesteit. Met wat onderwijs in houding en familiegeschiedenis kunt u voor haar doorgaan.’

De dokter verschijnt. Ik bijt op mijn lip. Het zal toch niet? Ik ben er niet klaar voor!
‘Het gevaar is geweken,’ zegt hij. ‘Zij zal volledig herstellen.’