Schrijven a la Annie M.G. Schmidt

Op een mooie Pinksterdag, 19 mei 2013, volgde ik de workshop Schrijven à la Annie bij het Schrijfatelier in Amsterdam. Elsbeth Vernout nam ons mee door de versjes, liedjes en verhalen van Annie M.G. Schmidt en zette ons zelf aan de slag. Ik ging naar huis met heel wat stukjes en beginnetjes. Hier één van mijn resultaten:

 

De Wolkenwei

Welkom in de Wolkenwei
Leuk dat je je meldt bij mij
Mijn naam is Dot van Donzenveer
Ik zorg voor zonnig, rustig weer

Morgen geef ik een stralend feest
want er is 300 jaar geen storm geweest
Sinds ik de koningin ben hier
maken we rustig en kalm plezier
Geen rennen en springen en schreeuwen meer
De wolkenbewoners zijn kalm als het weer

Als iemand hier naar binnen wil
en zijn mond en voeten staan nooit stil
dan hou ik hem tegen aan de poort
voordat hij de donzige rust verstoort

Ik laat hem 100 rondjes hollen
en warme melk drinken, maar wel volle
Dan blaas ik een wijsje, loom en traag
waarna ik hem slapend naar binnen draag

 

 

Rollend door Rome

Laatst was ik een weekend in Rome. Even als een echte toerist in een paar dagen alle culturele hoogtepunten bekijken.

Het was me al vaker opgevallen in Europese hoofdsteden, en nu ook in Rome, dat de stoepen zo hoog zijn. Zeer rolstoel-onvriendelijk. Om nog maar te zwijgen van invalidenwagentjes, kinderwagens, rollators etc.

Behalve de enorme hoge afgronden van de stoepen, zijn die stoepen ook nog eens veel te smal en volgepropt met doorgegroeide boomwortels, kraampjes met drinken en snacks, kleedjes waarop zonnehoedjes en andere rommel verkocht wordt.

Bovendien is er zo’n gebrek aan parkeerruimte dat ook op straathoeken de auto’s en scooters centimeters van elkaar geparkeerd staan. Als je dus al van de metershoge stoep afgekomen bent, moet je nog op zoek naar een opening om ook echt bij de straat te komen.

Het absolute toppunt was in een eettentje waar ik het invaliden-toilet gebruikte, omdat er een lange rij stond bij de dames. Toen ik naderhand mijn handen wilde wassen, greep ik mis bij de kraan. Na even zoeken vond ik de bediening van de kraan… een voetpompje. Leuk idee, maar in een rolstoelvriendelijk toilet misschien niet de beste keus! Als je benen niet goed genoeg werken om zelf te lopen, is de kans toch ook klein dat ze een pompje kunnen bedienen?

Pas toen ik mij over dat voetpompje bij mijn reisgenoot zat te beklagen, drong het tot me door dat ik het toilet alleen had kunnen bereiken door een trap af te lopen. Geen lift te bekennen. Handig, zo’n rolstoelvriendelijk toilet in de kelder.

Ik stel me zo voor dat ze met het hebben van een invaliden-toilet precies aan de wettelijke verplichting hebben voldaan, maar niemand eraan had gedacht om in die wet te schrijven dat het toilet ook bereikbaar moet zijn.

Ons weekendje Rome was trouwens zeer geslaagd. Met dank aan onze gezonde benen.