Hemels Genot en Eigentijds Auteurschap

Vandaag was het zover: de presentatie van de verhalenbundel Hemels Genot.
De bundel is ontstaan uit een schrijfwedstrijd georganiseerd door Schrijfatelier Alicia. De opdracht was een verhaal te schrijven rond het thema Hemels Genot. De wedstrijd leverde 220 inzendingen op. Daar werden door Alicia en Lulu Wang 50 genomineerden en vijf winnaars uitgekozen.

 

Mijn verhaal Genieten was één van de 50 geselecteerden en werd opgenomen in de bundel die vandaag gepresenteerd werd. De vijf winnaars mochten hun verhaal voordragen. Daarna kregen alle geselecteerden een exemplaar van de bundel en een ster waarmee een volgend eigen boek aanbevolen wordt door de Boekenrealisator, die ook voor het drukken van deze bundel heeft gezorgd.

 

 

Aansluitend was er een masterclass van Lulu Wang over Eigentijds Auteurschap. Zij vertelde vol enthousiasme over haar eigen ervaringen met het schrijven en uitgeven van haar tien boeken. Het belangrijkste wat ik meeneem is haar waarschuwing om je niet te veel te laten sturen door uitgevers en boekhandelaren, maar trouw aan jezelf te blijven. 
Eigentijds auteurschap is naar je hart luisteren.

 

 

 

 

 

Verstandskies

Trillend als een rietje neem ik plaats in de stoel. Een week geleden was ik ook al hier bij de tandarts, voor de jaarlijkse controle. ‘Jaarlijks’ is niet het goede woord, ik bleek al sinds 2009 niet meer geweest te zijn, oeps. Maar goed. De tandarts was tevreden over mijn tanden. Alleen merkte hij tussen neus en lippen op dat er een gaatje in m’n verstandskies zat en dat hij die maar beter kon trekken.

Dus laat ik me nu met tegenzin in de stoel zakken. Ik begin meteen allerlei vragen te stellen. Moet er ook een hechting in? Hoe lang werkt de verdoving?
Zijn gehandschoende handen duiken in m’n mond. Ineens bedenk ik het enige pluspunt van het beroep tandarts: je kunt mensen het zwijgen opleggen.

Er gaat meteen aan twee kanten van de kies een verdoving in. Mijn beeld dat mijn halve gezicht scheef zal hangen blijkt niet te kloppen. Eigenlijk is er van buiten niks te zien. En van binnen is er alleen een vieze smaak.

Ik dacht dat de verdoving een tijdje in moest werken, maar nee, hij begint meteen mijn kies aan te vallen. Niet te zachtjes zet hij een soort beitel er tegen, tot de kies krakend meegeeft. Met nog een paar andere werktuigen is het onding er zo uit gewrikt. Gelukkig meldt hij meteen dat een hechting niet nodig is.

Trots laat de tandarts mijn verstandskies zien. De wortels zijn gekruld als weerhaken. Hij vertelt opgewekt dat als hij dat op de röntgenfoto’s gezien had, hij er niet aan begonnen was. Fijn om te weten.
Op het aanbod om de kies mee naar huis te nemen ga ik maar niet in.

Ik krijg een gaasje om op te bijten en de stoel gaat weer rechtop. Daarmee verdwijnt ook al het bloed uit mijn hoofd en de wereld begint te draaien. De stoel maar weer naar achter. Ik rek mijn verblijf nog even. Zodra ik weer kleur in m’n gezicht heb, stuurt de tandarts me naar een stoel in de wachtkamer. Zijn werk moet door.

Thuis laat ik al het klaargelegde ijs, paracetamol en vloeibaar voedsel links liggen. Ik kan gewoon met rechts kauwen, niet te hard. Twee dagen wat minder eten kan geen kwaad. Verder is er al gauw niks meer aan de hand.
De andere verstandskies zal er ook een keer uit moeten. Ach.

 

Schrijven in Letterdyfe House, Connemara, Ierland

Afgelopen week zat ik met negen andere schrijvers in een prachtig landhuis met de naam Letterdyfe House, in het mooiste deel van West Ierland: Connemara.Letterdyfe Bankje

 

Onder de bezielende leiding van schrijfdocenten Henk Weltevreden en Willy Hilverda haalden we inspiratie uit het kleine havendorpje Roundstone, het sprookjesachtige bos rondom het huis en natuurlijk de gesprekken met elkaar.
Letterdyfe Bos

 

Henk gaf ons tassen vol ideeën waar we zelf keuzes uit konden maken. Zo schreef ik een verhaal over een stel dat in Roundstone in een hotel incheckt voor twee maanden, met een koffertje met een in dekens gewikkeld voorwerp.
Narrathon kaartjes gaven mij een beginzin, eindzin, genre, hoofdpersoon, gebeurtenis, etc. die ik in een verhaal moest verwerken, wat een sprookje met zingende dieren opleverde.

 

Willy gaf ons schrijfopdrachten die in de loop van de week opbouwden van een personage naar een monoloog naar een dialoog. Het voordragen van de dialogen leverde een paar hilarische toneelstukjes op. Maar het leverde vooral boeiende personages en dialogen op – de basis van elk sterk verhaal.

Tim Robinson

Aran Islands

 

Tussen het schrijven door maakten we tijd om schrijver Tim Robinson te bezoeken.

 

En we wandelden een dagje rond over de rotsachtige Aran Islands.

 

 

 

Kortom: veel geschreven, geleerd, gelezen, gezien, gelachen, gegeten en vooral… gezellig.

 

Letterdyfe Henk